Χρυσές σφαίρες για τις ερμηνείες σε ρόλους οροθετικών, ούτε λέξη για το HIV/AIDS

Στις φετινές Χρυσές Σφαίρες, ο Matthew McConaughey και ο Jared Leto κέρδισαν τα βραβεία πρώτου και δεύτερου ανδρικού ρόλου αντίστοιχα για τις - όντως εξαιρετικές - ερμηνείες τους στην ταινία Dallas Buyers Club, μια ταινία που αναφέρεται σε πραγματικές ιστορίες οροθετικών στην δεκαετία του '80, χωρίς ωστόσο να κάνουν καμία αναφορά στο HIV/AIDS στους λόγους τους κατά την αποδοχή των βραβείων.

Η στάση αυτή είναι ενδεικτική της στάσης του Hollywood - και όχι μόνο - απέναντι στο θέμα.

Τα περισσότερα έργα, ταινίες, βιβλία κλπ που αναφέρονται στο HIV/AIDS αναφέρονται στα "πρώτα δύσκολα χρόνια" της επιδημίας, καθώς οι ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν τότε από τη νόσο προσφέρονται για για εύκολη συγκίνηση άρα και εισιτήρια/πωλήσεις. Γι'αυτό και δεν γίνονται ταινίες, δεν γράφονται βιβλία για την ζωή των ανθρώπων που ζουν με HIV σήμερα. Δεν βρίσκουν ότι θα είχαν ενδιαφέρον, δεν θα μπορούσαν να τις πουλήσουν ως ηρωικές ή αξιολύπητες δεν θα μπορούσαν να μας σοκάρουν με εικόνες από ισχνά σώματα που τα "χτύπησε η μάστιγα". Αντιμετωπίζουν το θέμα σαν μια κακή ανάμνηση του παρελθόντος, σαν μια ενδιαφέρουσα παλιά ιστορία, σχεδόν σαν το HIV και το AIDS να μην υπάρχουν πια.

Θυμάμαι όταν είχα δει την παράσταση "Rent", ένα έργο που επίσης αναφέρεται στο AIDS, όταν είχε ανέβει στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια, είχα εξοργιστεί διαβάζοντας μετά το πρόγραμμα της παράστασης όπου έγραφε ότι εκείνα τα χρόνια ο κόσμος πέθαινε από AIDS γιατί δεν ξέραμε αυτό που ξέρουμε σήμερα, δηλαδή ότι το AIDS δεν υπάρχει (!) και οι άνθρωποι τότε πέθαιναν από τα φάρμακα (η γνωστή θεωρία συνωμοσίας περί μη ύπαρξης του ιού).

Ενώ λοιπόν είναι εξαιρετικά σημαντικό να λέγονται αυτές οι ιστορίες και να θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια και τους ανθρώπους χάρη στους οποίους οι οροθετικοί σήμερα μπορούμε να έχουμε καλή ποιότητα και προσδόκιμο ζωής, εάν παράλληλα δεν τα βλέπουμε σαν μια ευκαιρία να ανοίξουμε ένα διάλογο γύρω από το θέμα, εάν παράλληλα δεν έχουμε αντίστοιχα έργα, εικόνες και λόγους που θα επισημαίνουν ότι η κατάσταση σήμερα είναι πολύ διαφορετική από τότε, απλά συντηρούμε μια ξεπερασμένη πια εικόνα για το HIV και AIDS. Συντηρούμε την άγνοια, τις προκαταλήψεις, τον φόβο.

Μόνο που το AIDS, δεν μεταδίδεται

Στο παρακάτω βίντεο που έγινε με πρωτοβουλία του ΚΕΕΛΠΝΟ μας ενημερώνουν για το πως μεταδίδεται και πως δεν μεταδίδεται το...AIDS.

Μόνο που το AIDS, ΔΕΝ μεταδίδεται.

Αυτό που μεταδίδεται είναι ο HIV, ο οποίος είναι ο ιός που μπορεί να προκαλέσει το AIDS, ενώ το AIDS είναι μια προχωρημένη κατάσταση της HIV λοίμωξης, την οποία στις μέρες μας όλο και λιγότερο συναντάμε καθώς χάρη στις θεραπείες που έχουμε σήμερα, ο HIV θεωρείται πλέον ένα χρόνιο νόσημα και με την προϋπόθεση ότι αν το έχεις, το γνωρίζεις και το φροντίζεις δεν συνεπάγεται με AIDS.

Μάλλον στη χώρα αυτή δεν θα μάθουμε ποτέ την διαφορά μεταξύ HIV και AIDS. Γιατί όχι μόνο τέτοιες καμπάνιες γίνονται επετειακά, τα λένε και λάθος, συντηρώντας προκαταλήψεις, λανθασμένες αντιλήψεις και κατ'επέκταση τον φόβο και το στίγμα.

Όσο για την προαγωγή της πρόληψης που επίσης φαίνεται να θέλει να πετύχει το συγκεκριμένο βίντεο, το κάνει μιλώντας για τα προφυλακτικά ως...γευστικά πολύχρωμα σκουφάκια που πιο πολύ με κάνουν να φαντάζομαι την Baribie Chef να φοράει λάτεξ σκούφο με γεύση φράουλα, παρά το σεξ και πως μπορώ να το κάνω ασφαλέστερα.

Και φυσικά, ενώ αναφέρονται στην αύξηση των κρουσμάτων από το 2010 μεγάλο μέρος της οποίας αφορά χρήστες και χρήστριες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, για ασφαλέστερη χρήση και καθαρές σύριγγες ούτε λόγος.

Γιατί βλέπεις, στις φιλάνθρωπες περσόνες που θέλουν να επιδείξουν κοινωνικό έργο και τα επετειακά βιντεάκια δεν ταιριάζουν οι βελόνες, οι χρήστες και άλλα τέτοια παρακμιακά, αλλά τα πολύχρωμα σκουφάκια σε τρέντι γεύσεις.

Οροθετικές μητέρες - Ιστορίες ελπίδας

Σήμερα, χάρη στην επιστημονική έρευνα, την γνώση και την αντιρετροϊκή αγωγή, μια οροθετική γυναίκα μπορεί να γεννήσει ένα υγιές παιδί το οποίο δεν θα είναι φορέας του ιού.

Επιπλέον, τα οροθετικά παιδιά και ενήλικες, μπορούν να ζήσουν υγιής ζωές, χωρίς να κινδυνεύουν να αρρωστήσουν, εφόσον γνωρίζουν ότι ζουν με τον HIV και λαμβάνουν θεραπεία.

Παρακάτω, τρεις ιστορίες, από τρεις οροθετικές μητέρες.




Julie : Η.Π.Α

Το όνομα μου είναι Julie και είμαι μια 25χρονη μητέρα πλήρους απασχόλησης.
Γεννήθηκα με HIV το 1987, αφού η μητέρα μου κόλλησε τον ιό HIV χωρίς να το γνωρίζει, από μετάγγιση αίματος. Έμαθε ότι ήταν οροθετική αφού ήταν ήδη έγκυος. Πέθανε από AIDS όταν εγώ ήμουν τεσσάρων και με μεγάλωσαν ο παππούς και η γιαγιά μου μέχρι να πάω στο γυμνάσιο. Από εκείνη την περίοδο και στην υπόλοιπη ζωή μου έχω βιώσει τον στιγματισμό και την προκατάληψη που περιβάλλει συνήθως τους ανθρώπους που ζουν με HIV. Δεχόμουν αρνητικά σχόλια και πειράγματα από τους συμμαθητές μου επειδή ήμουν ανοιχτή με το status μου. Αλλά παρά τα σκληρά τους λόγια και τις προσβολές, έμαθα να χρησιμοποιώ την εμπειρία μου για να βοηθώ τον εαυτό μου και τους άλλους.

Ξεκίνησα να δουλεύω με την οργάνωση EGPAF (Elizabeth Glaser Pediatric AIDS Foundation) για να εκπαιδεύω παιδιά και εφήβους για το HIV/AIDS στην παιδική ηλικία. Το έκανα έτσι ώστε οι συνομήλικοί μου να καταλάβουν περισσότερα για το HIV/AIDS και να βοηθήσω άλλα οροθετικά παιδιά να μην βιώσουν τα συναισθηματικά τραύματα που βίωσα εγώ. Το έκανα ώστε άλλα παιδιά να έχουν μια καλύτερη ευκαιρία από εμένα.

Χάρη στην ενημέρωση και την πρόσβαση στην θεραπεία και τις υπηρεσίες που είχα την ευκαιρία να δημιουργήσω και να μοιραστώ με τον κόσμο μέσα από την EGPAF, κατάφερα να μείνω έγκυος και σήμερα να είμαι μητέρα ενός οροαρνητικού παιδιού. Όπως και πολλές οροθετικές μητέρες σε όλο τον κόσμο, έχω ένα υγιές, ευτυχισμένο αγοράκι χωρίς την ανησυχία ότι μπορεί να έχει HIV.

Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη πολλές μητέρες σε όλο τον κόσμο που δεν έχουν λάβει ακόμη αυτό το δώρο. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν υπάρχει πρόσβαση σε υπηρεσίες πρόληψης. Σε άλλες περιπτώσεις, οι γυναίκες δεν γνωρίζουν ότι είναι δυνατή η πρόληψη της μετάδοσης από την μητέρα στο παιδί.

Είμαι ζωντανή απόδειξη ότι ένα οροθετικό παιδί μπορεί να ενηλικιωθεί και να ζήσει μια υγιή ζωή. Ο γιός μου είναι απόδειξη ότι οι οροθετικές μητέρες μπορούν να γεννήσουν υγιή μωρά. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι και να μοιράζομαι την ιστορία μου και αυτές τις απίθανες ευκαιρίες με οικογένειες σε όλο τον κόσμο που το έχουν περισσότερο ανάγκη.

Rose : Μαλάουι

Έχω πέντε παιδιά- αλλά θα έπρεπε να είναι έξι. Πριν γεννηθεί το τελευταίο μου, είχα μια αποβολή καθώς αρρώστησα ενώ ήμουν έγκυος. Ανακάλυψα ότι ήμουν οροθετική.

Ο σύζηγός μου κι εγώ είχαμε στεναχωρηθεί πολύ και του είπα ότι θα έπρεπε κι αυτός να εξεταστεί. Ήταν επίσης οροθετικός.

Μετά από καιρό, ένιωθα πολύ καλύτερα και αποφασίσαμε ότι θέλαμε κι άλλο παιδί. Αλλά φοβόμασταν λόγω του status μας ως οροθετικοί. Σε μια κλινική, το προσωπικό μας ενημέρωσε ότι μπορεί μια οροθετική μητέρα να γεννήσει ένα υγιές μωρό.

Ακολουθήσαμε πολύ αυστηρά τις οδηγίες σχετικά με την πρόληψη της μετάδοσης και σήμερα, έχουμε μια ακόμη κόρη, την Dalice. Εξετάστηκε για HIV όταν ήταν πέντε μηνών και ξανά στους δέκα μήνες. Με περηφάνια σας αναφέρω ότι δεν είναι οροθετική και είναι απόλυτα υγιής.

Ο σύζυγος μου ο Jimmy κι εγώ είμαστε τώρα ενημερωτές σε μια οργάνωση και μια ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης της κοινότητας του χωριού Gomeza. Χρησιμοποιούμε τους εαυτούς μας ως παράδειγμα για το πως μπορείς να είσαι οροθετικός/ή, αλλά να παραμένεις υγιής και να κάνεις υγιή, μη οροθετικά παιδιά.

Ζούμε μια πλήρη ζωή - μια ζωή με ελπίδα. Αλλά πάντα συμβουλεύουμε τους ανθρώπους να προσέχουν και πάνω απ'όλα, να εξετάζονται για HIV.

Florentine : Καμερούν 

Η Florentine είναι μια νεαρή γυναίκα που ζει και εργάζεται στο Καμερούν. Όταν ήταν 19, σε μια επίσκεψη στον γιατρό της έμαθε δύο ευχάριστα γεγονότα. Ότι ήταν έγκυος και ότι δεν είχε HIV. Δυστυχώς, το δεύτερο δεν ήταν αλήθεια. Όχι μόνο έμαθε αργότερα ότι ήταν οροθετική, αλλά όταν ο πεθερός της το έμαθε, την έδιωξε από το σπίτι του.

Φιλοξενήθηκε τότε στους γονείς της και ξεκίνησε να παρακολουθείται σε μια μονάδα υγείας, μπήκε σε ομάδα στήριξης για ανθρώπους που ζουν με HIV και άρχισε να λαμβάνει θεραπεία για την πρόληψη της μετάδοσης του HIV στο παιδί.

Ο γιος της, ο Faith, έλαβε επίσης αντιρετροϊκή αγωγή λίγο μετά την γέννα και έτσι ο Faith σήμερα συνεχίζει να είναι υγιής, χωρίς να έχει HIV.

Μετά από αυτή την εμπειρία της, η Florentine ξεκίνησε να δουλεύει με ομάδες υποστήριξης για ανθρώπους που ζουν με HIV. Μέχρι το 2012 έχουν δημιουργηθεί 90 τέτοιες ομάδες, με πάνω από 3000 μέλη. Υπό την καθοδήγηση της Florence, οι ομάδες αυτές βοηθούν στο να μειωθεί το στίγμα γύρω από τον HIV στις κοινότητες όπου δραστηριοποιούνται. Επίσης προσφέρουν σε οικογένειες που το έχουν ανάγκη παιδικές τροφές, συμβουλές διατροφής και εκπαίδευση σε δραστηριότητες που μπορούν να επιφέρουν οικονομικά οφέλη.

πηγή (και περισσότερες ιστορίες) : http://pedaids.org/

Γυναίκες & HIV/AIDS

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.


Παγκοσμίως, οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο και είναι πιο ευάλωτες στον HIV, σύμφωνα με στοιχεία του Ο.Η.Ε.

Σε παγκόσμια κλίμακα, οι μισοί σχεδόν άνθρωποι που ζουν με HIV/AIDS είναι γυναίκες. Τα ποσοστά της λοίμωξης στις νέες γυναίκες ηλικίας 15 έως 24 ετών είναι διπλάσια σε σχέση με των ανδρών της ίδιας ηλικίας, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της UNAIDS, ενώ το 63% όλων των νέων αυτής της ηλικιακής ομάδας που ζει με τον ιό, είναι γυναίκες.

Ο ΟΗΕ εκτιμά επίσης ότι 1,2 εκατομμύριο γυναίκες και κορίτσια προσβλήθηκαν το 2011, η πλειοψηφία αυτών στις αναπτυσσόμενες χώρες και στις χώρες με μεσαίο εισόδημα.

Γενικά, οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο μετάδοσης του ιού σε σχέση με τους άνδρες κατά τις ετεροφυλικές σεξουαλικές επαφές χωρίς προφυλακτικό, καθώς έχουν διπλάσιες πιθανότητες να μολυνθούν με μια και μόνο απροφύλακτη σεξουαλική επαφή. Επίσης, πολλές φορές επιβάλλεται κοινωνικά ότι πρέπει να εξαρτώνται από τον σύντροφό τους για την προστασία τους από Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα.



Η ανισότητα των φύλων, η βία κατά των γυναικών και η καταπάτηση των δικαιωμάτων τους παίζουν επίσης πολύ σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του HIV καθώς μειώνουν τον έλεγχο που έχουν στην λήψη αποφάσεων σε σχέση με το σώμα και την υγεία τους και επίσης εμποδίζουν την πρόσβασή τους στην ενημέρωση, την πρόληψη και την θεραπεία.

Παραδοσιακές πρακτικές, όπως ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων (κλειτοριδεκτομή) , ο γάμος σε πρώιμη ηλικία και η «κληροδότηση» της χήρας σε άλλους άρρενες συγγενείς, αυξάνουν επίσης την έκθεση των γυναικών στον ιό.


Οι διεμφυλικές (trans) γυναίκες, που συχνά αντιμετωπίζουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, την βία, τον αποκλεισμό από την αγορά εργασίας και οδηγούνται έτσι στην εξαναγκαστική πορνεία και την φτώχεια, είναι επίσης περισσότερο ευάλωτες στον HIV, ενώ οι οροθετικές τρανς γυναίκες αντιμετωπίζουν συχνά εμπόδια στην πρόσβαση στην θεραπεία και στην ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

«Ο κοινωνικός αποκλεισμός, η φτώχεια και η οροθετικότητα συμβάλλουν σε αυτό που αποκαλούμε τάση στιγματισμού της νόσου, μια αλληλουχία προβλημάτων που είναι δύσκολο να ανατραπεί», υπογράμμισε ο Σαν Ουίντερ, του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ και συντάκτης της έκθεσης του Ο.Η.Ε με τίτλο "Χαμένοι στην μετάβαση" που μιλάει για την ευαλωτότητα των τρανς ατόμων στον HIV στην Ασία.

"Η δημιουργία δικτύων άμυνας, κοινοτικών οργανώσεων και μη κυβερνητικές οργανώσεις που θα έχουν στόχο να δώσουν μια ισχύ στις κοινότητές μας είναι μια πηγή χαράς" Πρεμπρίντα Πραμόζ Να Αϊουτάγια, τρανς ταϊλανδέζα ακτιβίστρια.

«Οι διακρίσεις και οι άνισες σχέσεις ισχύος δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τις γυναίκες και τα κορίτσια να έχουν τον έλεγχο της ζωής τους και της ίδιας τους της σεξουαλικότητας, που περιλαμβάνει να διαπραγματεύονται και ασφαλέστερες σεξουαλικές σχέσεις. Οι γυναίκες πρέπει να αποκτήσουν τη δύναμη να δρουν αποτελεσματικά προς το βέλτιστο συμφέρον τους», έχει δηλώσει σχετικά η Διεθνής Αμνηστία.

Σύμφωνα με τις οδηγίες διεθνών οργανισμών όπως η UNAIDS και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, για να καταπολεμηθεί η εξάπλωση του HIV/AIDS, οι κυβερνήσεις πρέπει να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα ώστε:

• Να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για το HIV/AIDS και να διασφαλιστεί η πρόσβαση σε αντιρετροϊκά φάρμακα και στην κατάλληλη ιατρική φροντίδα,

• Να σταματήσει η βία κατά των γυναικών,

• Να διασφαλιστεί η εκπαίδευση για τις γυναίκες και τα κορίτσια, περιλαμβανομένης της πληροφόρησης γύρω από την υγεία και τη σεξουαλικότητα,

• Να αυξηθεί η οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών,

• Να αναληφθούν αποτελεσματικότερες εκστρατείες πληροφόρησης του κοινού για να καταπολεμηθεί ο στιγματισμός που περιβάλλει το HIV/AIDS.

                                                                         Τι πρέπει να γνωρίζουμε :

- Ο ιός HIV περιέχεται σε ποσότητες ικανές για να γίνει μετάδοση στο αίμα, το σπέρμα, τα προσπερματικά υγρά, τα κολπικά υγρά και το μητρικό γάλα. Επομένως η μετάδοση μπορεί να γίνει όταν μολυσμένο αίμα, σπέρμα, προσπερματικά ή κολπικά υγρά εισχωρήσει μέσω αμυχών, πληγών η βλεννογόνων. Με την χρήση προφυλακτικού, ελαχιστοποιούμαι τον κίνδυνο της μετάδοσης.

- Από τις σεξουαλικές πρακτικές, οι πιο επικίνδυνες είναι η κολπική ή πρωκτική επαφή, καθώς οι βλεννογόνοι στις περιοχές αυτές τραυματίζονται εύκολα. Όσο για το στοματικό σεξ, αν και δεν θεωρείται σεξουαλική συμπεριφορά υψηλού κινδύνου, μπορεί να γίνει αν υπάρχουν πληγές στο στόμα (π.χ από το βούρτσισμα) ή ουλίτιδα.

- Η σεξουαλική επαφή ανάμεσα σε δύο γυναίκες ενέχει κινδύνους όταν:

Έρθουν σε επαφή τα κολπικά υγρά ή το αίμα περιόδου με μια πληγή (εάν κατά την τριβή των αιδοίων δημιουργηθούν αμυχές, ή με την χρήση κοινών "παιχνιδιών" dildo, δονητές κλπ χωρίς διαφορετικό προφυλακτικό για την κάθε σύντροφο).

- Τα χάδια, το μασάζ, ο αυνανισμός, το τρίψιμο των σωμάτων δεν είναι επικίνδυνα, φτάνει να μην έρθουμε σε επαφή με αίμα. Το S&M είναι ασφαλές όσο δεν υπάρχουν τραυματισμοί και αίμα.

- Πληγές, κοψίματα στα δάχτυλα, το στόμα ή τον κόλπο κάνουν την κολπική ή την πρωκτική επαφή πιο επικίνδυνες. Ειδικά η πρωκτική επαφή είναι η πιο επικίνδυνη και είναι καλό να χρησιμοποιούμε ένα λεπτό γάντι από λατέξ αν κάνουμε διείσδυση στον πρωκτό σε περίπτωση που έχουμε πληγές ή κοψίματα στα χέρια/δάχτυλα.

- Από την μητέρα στο παιδί, η μετάδοση γίνεται κατά τον τοκετό και το θηλασμό, αλλά όχι κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μια οροθετική γυναίκα, μπορεί πλέον υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις να γεννήσει ένα υγιές παιδί.



Σημαντικό ρόλο παίζει η επιτυχής διαπροσωπική επικοινωνία :


"Η επιτυχής διαπροσωπική επικοινωνία κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής συνεύρεσης είναι καίριας σημασίας για πιο ασφαλείς συμπεριφορές, ειδικά για τις γυναίκες, δεδομένου ότι χρειάζεται η συμφωνία από τους συντρόφους τους για να επιτύχουν τη χρήση προφυλακτικού" (Hortensia Amaro, Αμερικανίδα ψυχολόγος).


Οι γυναίκες πρέπει να αισθάνονται άνετα, με αυτοπεποίθηση και αποτελεσματικότητα όταν αναφέρουν το θέμα της ασφαλούς σεξουαλικής συμπεριφοράς, τη διαπραγμάτευση της χρήσης προφυλακτικού, τη συζήτηση ασφαλών εναλλακτικών λύσεων και την άρνηση της μη ασφαλούς σεξουαλικής επαφής όταν είναι απαραίτητο.

Διακρίσεις και αποκλεισμός των οροθετικών από τις υπηρεσίες φιλοξενίας αστέγων

Διακρίσεις και αποκλεισμό αντιμετωπίζουν στην εύρεση φιλοξενίας και στέγης οι άστεγοι/ες που ζουν με HIV/AIDS στην Ελλάδα.


Η στέγη, η τροφή και η ένδυση, αποτελούν βασικές ανάγκες επιβίωσης, ανάγκες τις οποίες καλείται το Κράτος Πρόνοιας να καλύψει για κάθε άνθρωπο που τις στερείται, μέσα από δομές και προγράμματα τόσο για τον ευρύ πληθυσμό, όσο και πιο στοχευμένα για ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, σύμφωνα με την χάρτα ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε.




Σε αντίθεση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που φροντίζουν μέσα από διάφορες δομές και προγράμματα να μην μένουν χωρίς στέγη οι άνθρωποι που ζουν με HIV/AIDS, στην Ελλάδα οι επιλογές είναι πολύ περιορισμένες και οι πιθανότητες να βρεις φιλοξενία ελάχιστες.

Το ΚΕΕΛΠΝΟ είναι ο μόνος φορέας που διαθέτει επίσημα δομές φιλοξενίας για οροθετικούς. Πρόκειται για τη «Δομή Φιλοξενίας Άπορων Ενηλίκων Οροθετικών» (Αθήνα) και για τον «Ξενώνα Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης» (Πειραιάς). Οι θέσεις σε αυτές τις δομές είναι περιορισμένες (12 και 19 αντίστοιχα), και κατά συνέπεια εξυπηρετούνται εξαιρετικά επιβαρυμένες περιπτώσεις.

Οι δομές φιλοξενίας στο Κέντρο Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ) δεν φιλοξενούν ανθρώπους που ζουν με HIV/AIDS, καθώς προαπαιτείται η συναινετική εξέταση για HIV/AIDS και αποκλείονται οι άνθρωποι που είναι θετικοί.

Στην ΜΚΟ ΚΛΙΜΑΚΑ που ασχολείται με τους αστέγους, αν και δεν υπάρχει μια σαφής διαδικασία όπως αυτή στο ΚΥΑΔΑ, γενικά δεν έχουν τη δυνατότητα να φιλοξενήσουν ανθρώπους που ζουν με HIV/AIDS στις πολύ περιορισμένες θέσεις που παρέχουν (7), ενώ οι επιμέρους δομές που συνεργάζονται με την ΚΛΙΜΑΚΑ απευθύνονται σε άλλες κατηγορίες πολιτών, όπως πρώην τρόφιμους ιδρυμάτων ψυχικής υγείας.

Γίνεται τέλος κατ’ εξαίρεση εξυπηρέτηση ειδικών περιπτώσεων ανθρώπων που ζουν με HIV/AIDS με επιχορήγηση βραχυχρόνιας διαμονής σε ξενοδοχεία τόσο από το «Γραφείο ψυχοκοινωνικής στήριξης και ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων» του ΚΕΕΛΠΝΟ, όσο και από την PRAKSIS.

Με την κατάργηση των Οργανισμού Εργατικής Εστίας και Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, οι οποίοι παρείχαν στον ευρύ πληθυσμό επιλογές επιδότησης ενοικίου και στεγαστικού δανείου, οι παροχές στέγασης είναι σχεδόν ανύπαρκτες για έναν άνθρωπο που ζει με HIV/AIDS.

Στην περίπτωση των ανθρώπων που κάνουν και χρήση ναρκωτικών ουσιών, η κατάσταση γίνεται ακόμα δυσκολότερη, αντιμετωπίζουν επιπλέον προβλήματα λόγω της χρήσης ενώ παράλληλα αποκλείονται και από τις δομές φιλοξενίας για οροθετικούς του ΚΕΕΛΠΝΟ, καθώς προϋποθέτουν το άτομο να έχει απεξαρτηθεί, κάτι που είναι μάλλον αδύνατο να συμβεί όσο εξακολουθεί να ζει στον δρόμο.


Έτσι λοιπόν, οι ελλείψεις σε προγράμματα για την κάλυψη βασικών αναγκών για οροθετικά άτομα, οδηγούν τους ανθρώπους που ζουν με HIV/AIDS και δεν έχουν στέγη στο να αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα κάλυψης των αναγκών τους αλλά και επιβίωσης, καθώς κάποιος ή κάποια που ζει στο δρόμο εάν δεν μπορεί πρώτα να καλύψει τις απόλυτα βασικές για την επιβίωση ανάγκες, όπως στέγη, τροφή, ρουχισμός, θα είναι μάλλον απίθανο να έχει πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, στην θεραπεία και στις κοινωνικές παροχές που δικαιούται. 


Επιπλέον, οι ελλείψεις αυτές λειτουργούν ανατρεπτικά και στην πρόληψη του HIV/AIDS, καθώς έχουμε οροθετικούς/ές που ζουν στο δρόμο, χωρίς πρόσβαση στην αντιρετροϊκή θεραπεία, με μεγάλη πιθανότητα να μοιράζονται σύριγγες εάν κάνουν χρήση και δεν έχουν πρόσβαση σε δωρεάν σύριγγες, ή να εκδίδονται εξαναγκαστικά προκειμένου να επιβιώσουν, συχνά χωρίς να έχουν επιλογή στην χρήση προφυλακτικού (λαμβάνοντας υπόψιν ότι μεγάλο ποσοστό των "πελατών" απαιτούν την μη χρήση προφυλακτικού).  

Η πραγματική "Υγειονομική Βόμβα" λοιπόν (όπως ακούμε κατά καιρούς να χαρακτηρίζονται άνθρωποι που ζουν με HIV/AIDS, μετανάστες, εκδιδόμενα άτομα κλπ) δεν είναι οι οροθετικοί/ές αλλά οι διακρίσεις, η αμέλεια και οι τραγικές ελλείψεις σε δομές και προγράμματα πρόνοιας και πρόληψης που να διασφαλίζουν την πρόσβαση όλων κατ'αρχήν στην δωρεάν, ανώνυμη και συναινετική εξέταση για HIV (και όχι υποχρεωτικούς ελέγχους και πογκρόμ που μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχουν) και την κάλυψη των βασικών για την επιβίωση αναγκών των ανθρώπων που ζουν με HIV/AIDS, πράγματα που δυστυχώς, απέχουν πολύ από την σημερινή Ελληνική πραγματικότητα. 


*το κείμενο γράφτηκε με πληροφορίες από τον Σύλλογο Οροθετικών "Θετική Φωνή"

Keith Haring : Όταν η τέχνη μάχεται το AIDS

  

Σαν σήμερα (16 Φεβρουαρίου), πριν από 23 χρόνια πέθανε ο καλλιτέχνης Keith Haring, ο οποίος μέσα από τα έργα του αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι του αγώνα κατά του AIDS.

Όντας ο ίδιος ανοιχτά γκέι και οροθετικός από το 1988, χρησιμοποίησε την τέχνη του για να μιλήσει για θέματα όπως το HIV/AIDS, το ασφαλέστερο σεξ και την χρήση του crack.

Τα έντονα χρώματα και το στυλ ζωγραφικής που μοιάζει με καρτούν επηρέασαν επίσης την διαφήμιση και τη διακόσμηση μουσικών κλαμπ.


Πριν φύγει από την ζωή το 1989 είχε προλάβει να δημιουργήσει το Keith Haring Foundation, με σκοπό την ενημέρωση για το HIV/AIDS και τη χρηματοδότηση οργανώσεων που μάχονταν για να εμποδίσουν την εξάπλωση της νόσου.

Ένα σύντομο βιογραφικό :

Ο Keith Haring γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 1958 στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. Σπούδασε γραφικές τέχνες στο Ivy School of Professional Art και σε ηλικία 19 ετών, μετακόμισε στην Νέα Υόρκη όπου ασχολήθηκε με την τέχνη του graffiti, σπουδάζοντας παράλληλα στο School of Visual arts.

Φανερά επηρεασμένος από το κίνημα του pop-art άρχισε να δημιουργεί τα πρώτα του έργα στους  σταθμούς του μετρό της Νέας Υόρκης και σταδιακά άρχισε να δικτυώνεται κάνοντας τις πρώτες του εκθέσεις στο περιβόητο Club 57. Αργότερα, έχοντας αποκτήσει κοινό πέραν της underground art σκηνής, ξεκινάει να κάνει τις πρώτες του ατομικές εκθέσεις στην Tony Shafrazi Gallery. 

Το 1984 ο Keith Haring αποφασίζει να γυρίσει τον κόσμο. Μελβούρνη, Ρίο, Παρίσι είναι μερικοί από τους σταθμούς του λίγο πριν αρχίσει η μεγάλη στροφή στην καριέρα του. 


Στην συνέχεια, αρχίζει να ζωγραφίζει πάνω σε καμβά για πρώτη φορά το 1985 πράγμα που δεν σήμαινε πως θα σταματούσε τις τοιχογραφίες. Μάλιστα συνεχίζοντας την δράση του εκτός Αμερικής, έκανε διάφορες τοιχογραφίες σε Άμστερνταμ, Παρίσι και Βερολίνο.

Έχοντας αποκτήσει μια πολύ καλή φήμη, διάσημους φίλους και αρκετές μεγάλες δουλειές με κολλοσούς εταιρίες, ο Haring ανοίγει το πρώτο του κατάστημα με διάφορα εκθέματα, μπλούζες, παιχνίδια και άλλα αντικείμενα επηρεασμένα από την τέχνη του. Όταν ρωτήθηκε για τον μερκαντιλισμό που πρεσβεύει, απάντησε πως είναι απλά η συνέχεια της τέχνης που έκανε στους σταθμούς τρένων σπάζοντας τα δεσμά της υψηλής και της χαμηλής τέχνης και πως θα μπορούσε απλά να πουλάει πίνακες και να παζαρεύει για την τιμή τους.

Το 1988 ο Keith Haring διαγνώστηκε με AIDS και ένα χρόνο αργότερα ίδρυσε το Keith Haring Foundation που χρηματοδοτεί μέσω των εκθέσεων του καλλιτέχνη τον αγώνα κατά του HIV/AIDS. Εδώ ξεκινάει και η τρίτη περίοδος του Haring που μέχρι τον θάνατό του λειτουργεί ακτιβιστικά για την κατανόηση του HIV/AIDS, την ενημέρωση και την καταπολέμηση του στίγματος. Μέσα από τις εκθέσεις του ενημερώνει και αφυπνίζει τον κόσμο να μάθει περισσότερα για το HIV/AIDS και την περιθωριοποίηση των οροθετικών.

Στις 16 Φεβρουαρίου του 1990 ο Keith Haring πεθαίνει, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητης αξίας κληρονομιά. Πρόκειται για έναν εικαστικό δημιουργό ο οποίος έχει επηρεάσει έναν μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών της εποχής μας.

Το καρτουνίστικο στυλ του, τα έντονα χρώματα, η στυλιζαρισμένη άποψη και το μοναδικό του σχέδιο είναι στοιχεία που αν προσέξουμε θα τα βρούμε ακόμα και σήμερα σε δουλειές του για εταιρίες όπως η Coca Cola, h Lucky strike και η Absolut Vodka που ακόμα κινούνται στο ύφος του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη.

Εδώ το επίσημο site του Keith Haring Foundation, το οποίο δραστηριοποιείται μέχρι και σήμερα.  

Αν σ'αρνηθώ αρρώστια μου (Ο HIV και οι αρνητές του)

Θεωρίες συνωμοσίας.

Γοητευτικές ιστορίες, πέρα συνήθως από τα όρια της λογικής, που μπορούν να γίνουν υπέροχα μυθιστορήματα ή ταινίες φαντασίας.

Στην πραγματική ζωή, υπάρχουν ανάμεσά μας ομάδες "πεφωτισμένων" ανθρώπων που τις παίρνουν στα σοβαρά και τις πιστεύουν.

Όταν πρόκειται για ιστορίες όπως τα "νεφελίμ" ή το "μας ψεκάζουν" μπορεί να είναι ακίνδυνες, ίσως ακόμη και διασκεδαστικές για όσους και όσες δεν τις παίρνουμε στα σοβαρά.

Υπάρχουν όμως και κάποιες που κοστίζουν ζωές.

Μια από αυτές είναι η (δυστυχώς όχι καινούρια) θεωρία των αρνητών του hiv/aids.
Η θεωρία αυτή υποστηρίζει είτε ότι ο hiv δεν υπάρχει, είτε ότι δεν μπορεί να προκαλέσει το aids.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

photo από το 10%

Το αιματολογικό τεστ αντισωμάτων για τον hiv, ονομάζεται ELIZA και ανιχνεύει αντισώματα στον ιό του hiv. Για αρκετά χρόνια, οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να εντοπίσουν ή να απομονώσουν τον ίδιο τον ιό και έτσι το τεστ αντισωμάτων ήταν ο μόνος τρόπος διάγνωσης.
Στην πιο πρόσφατη ιατρική ιστορία, οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να απομονώσουν και να φωτογραφήσουν τον ιό hiv, αλλά οι αρνητές δεν θα το έβαζαν κάτω τόσο εύκολα. Κάποιοι άλλαξαν λοιπόν την θεωρία, υποστηρίζοντας πλέον ότι ο ιός hiv μπορεί μεν να υπάρχει, αλλά δεν μπορεί να προκαλέσει το aids. Η βασική τους αρχή είναι ότι η συνωμοσία του aids μας έχει επιβληθεί από την CIA/τις φαρμακευτικές/τους Ρώσους/τους εξωγήινους ή όποια σκοτεινή δύναμη μπορεί να θέλει το κακό μας.

Οι επιστήμονες, όσο αφορά την προέλευση του hiv/aids, έχουν σε γενικές γραμμές συμφωνήσει ότι μεταφέρθηκε στον άνθρωπο από κάποια άλλο είδος, πιθανότατα τους χιμπατζήδες (στους χιμπατζήδες υπάρχει ένας αντίστοιχος ιός, ο SIV ο οποίος έχει πολλές ομοιότητες με τον hiv). Το aids άλλωστε, δεν είναι η μόνη μεταδιδόμενη ασθένεια που εξελίχθηκε με παρόμοια τρόπο. Το έμπολα  και ο ιός Μάρμπουργκ επίσης μεταφέρθηκαν στον άνθρωπο από άλλα είδη και έχουν σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους.

Η εξήγηση είναι απλή. Οι ιοί προκειμένου να επιβιώσουν πρέπει να βρίσκουν νέα θύματα να μολύνουν, πολλές φορές μεταδιδόμενοι από ένα είδος σε κάποιο άλλο, κάνοντας μεταλλάξεις.
Παρ' όλο που είναι λογικό, οι άνθρωποι τείνουμε να απορρίπτουμε οτιδήποτε ξεφεύγει από τα κουτάκια μέσα από τα οποία καταλαβαίνουμε τον κόσμο, καταφεύγοντας έτσι σε διάφορες θεωρίες, που μπορεί να μην είναι το ίδιο λογικές αλλά βολεύουν. Γιατί μια θανατηφόρα ασθένεια δεν μπορεί να ήρθε ξαφνικά από το πουθενά. Πρέπει να της δώσουμε μια - οποιαδήποτε- εξήγηση.

Άλλωστε, το γεγονός ότι τα πρώτα θύματα του aids ανήκαν σε συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού (γκέι άντρες, χρήστες και χρήστριες ενδοφλέβιων ναρκωτικών) ενίσχυσε από την αρχή την πεποίθηση ότι το aids κατασκευάστηκε με σκοπό να "εξοντώσει" συγκεκριμένες ομάδες ή για τις θρησκευάμενες, η τιμωρία του θεού "δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία". Ας μην ξεχνάμε ότι οι πρώτες ονομασίες για το aids ήταν "Gay cancer" (καρκίνος των γκέι) και "Gay related immune deficiency" (σχετιζόμενη με τους γκέι ανοσολογική ανεπάρκεια).

Και ναι είναι αλήθεια. Ο Μεσαίωνας δεν έχει τελειώσει. Εν έτει 2013 λοιπόν, ζουν ακόμη ανάμεσά μας αρνητές και αρνήτριες του hiv/aids παρά τις σαφείς πλέον επιστημονικές αποδείξεις για το αντίθετο.

Γιατί όμως?

Είναι απλό. Ο άνθρωπος για να επιβιώσει έχει ανάγκη την ελπίδα. Την ελπίδα, που πολλές φορές μπορεί να καταλήξει σε τυφλή πίστη. Έτσι λοιπόν, όταν κάποιος ή κάποια έρχεται αντιμέτωπη με ένα θετικό αποτέλεσμα εξέτασης στον hiv μπορεί πολύ εύκολα, ψάχνοντας πληροφορίες για το hiv/aids να πέσει πάνω σε αυτές τις θεωρίες και να βρει την εύκολη λύση. "Δεν απειλείται η ζωή μου", "όλα είναι συνωμοσίες για να μου πουλήσουν φάρμακα", "δεν έχω τίποτα για το οποία θα πρέπει να ανησυχώ". "Δεν έχω τίποτα το οποίο μπορεί να με στιγματίσει".

Ακόμα και σήμερα, που πλέον μια διάγνωση του hiv δεν είναι θανατική καταδίκη και που μπορούμε να ζήσουμε πολλά και καλά χρόνια με το ιό, ο φόβος, η προκατάληψη και το στίγμα μπορούν να κάνουν πολλούς ανθρώπους να προτιμήσουν την "ασφάλεια" της άρνησης. Και ναι, ο καθένας και η καθεμία από εμάς έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι θέλει, αλλά πολλές φορές οι αρνητές και αρνήτριες δεν κρατούν τις απόψεις τους για τον εαυτό τους. Άλλωστε, όταν έχεις παρέα ενισχύεται και η πεποίθησή σου ότι έχεις δίκιο, όσο και αν η πεποίθηση αυτή δεν έχει καμία επιστημονική η άλλη βάση, πέρα από την ανάγκη σου να πιστέψεις ότι είσαι και θα είσαι καλά.

Έχουμε δει αρκετά παραδείγματα αρνητών που έχουν προσπαθήσει να μας διαφωτίσουν και να μας ξυπνήσουν από την λήθη μας, είτε μιλώντας για πλήρη άρνηση του hiv/aids, είτε προτρέποντας τους ανθρώπους που ζουν με hiv να μην πάρουν αντιρετροϊκή αγωγή, πολλές φορές προσφέροντας εναλλακτικές μεθόδους αντιμετώπισης, όπως η ομοιοπαθητική, ο διαλογισμός ή το....σκόρδο! Ναι, σκόρδο!

Το 2003, η Υπουργός Υγείας της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής Manto Tshabalala-Msimang πρότεινε μια δίαιτα με βάση το ελαιόλαδο, το λεμόνι και το σκόρδο ως θεραπεία για τον hiv! Μπορεί εν τέλει τον hiv να μην τον θεράπευσε, σίγουρα όμως με τόσο κόσμο να τρώει φανατικά σκόρδο θα μειώθηκε το σεξ, άρα και οι νέες μολύνσεις!

Προσωπικά, για το θέμα της άρνησης έμαθα λίγο μετά την διάγνωσή μου, όταν ψάχνοντας στο internet για πληροφορίες περί hiv/aids βρήκα το site της πιο γνωστής ελληνίδας αρνήτριας,  Μαίρης Παπαγιαννίδου, η οποία λίγα χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου της "Αντίο AIDS", είπε αντίο και στην ίδια της την ζωή, αλλά και άλλων "ανώνυμων" αρνητών οι οποίοι λίγο μετά την πρώτη φορά που μίλησα δημόσια ως οροθετικός, μου έστειλαν μηνύματα στο facebook και mail με προτάσεις για εναλλακτικές θεραπείες με βότανα, ασκήσεις, μάγισσες και χαρτορίχτρες! Αν ζούσε ακόμα ο Καματερός, σίγουρα θα μου σερβίραν και λίγο απ' το θαυματουργό νερό του, μαζί με μία δόση φραπελιάς...
Εγώ προτίμησα να δω την ζωή θετικά και όχι να την αρνηθώ.


Αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν η είδηση ενός ακόμη θανάτου κάποιου που ασπάστηκε αυτή την θεωρία και αρνήθηκε να πάρει την αντιρετροϊκή αγωγή. Είναι τρομακτικό πως ενώ βλέπουμε ανθρώπους να πεθαίνουν λόγω της άρνησης τους να πάρουν την αντιρετροϊκή αγωγή, οι αρνητές και αρνήτριες του hiv/aids απλά φτάνουν την άρνηση σε νέα επίπεδα.

Μαγική λύση στο θέμα της άρνησης σίγουρα δεν υπάρχει και δυστυχώς, φοβάμαι πως δεν θα την ξεφορτωθούμε πολύ γρήγορα. Πολύ απλά γιατί βασίζεται σε μια ανθρώπινη ανάγκη. Την ανάγκη του να νιώθουμε πως είμαστε ασφαλείς, πως δεν απειλούμαστε από κάτι που μπορεί και να μην είναι στο χέρι μας.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να επιμένουμε στην σωστή ενημέρωση, να μάθουμε να μιλάμε για θέματα όπως το hiv/aids ανοιχτά, χωρίς φόβο. Να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα με λογική.

Να καταπολεμήσουμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας και η καθεμία από εμάς τον φόβο, την προκατάληψη και το στίγμα που συχνά συνοδεύουν αυτό τον ιό, ευελπιστώντας πως όσο λιγότερο το στίγμα και ο φόβος, τόσο λιγότερη θα είναι και η ανάγκη κάποιων ανθρώπων να κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα.

"Το να πεις «ναι» σημαίνει ότι πρέπει να ιδρώσεις, να σηκώσεις τα μανίκια και να βουτήξεις και τα δυο σου χέρια μέσα στη ζωή μέχρι τους αγκώνες. Είναι πιο εύκολο να πεις «όχι», ακόμα και αν το να πεις «όχι» σημαίνει θάνατο".      
  Jean Anouilh, 1910-1987, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας

Στο δρόμο οροθετικός λόγω έλλειψης κρεβατιών

Καμία αξία δεν έχει η ανθρώπινη ζωή στο σύστημα της άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. 

Η βαρβαρότητά του επιβεβαιώνεται καθημερινά είτε αφορά Ελληνες είτε μετανάστες. Και γίνεται ακόμη πιο ωμή αυτή η βαρβαρότητα όταν βουρδουλιάζει κυριολεκτικά την αξιοπρέπεια και τη ζωή ασθενών όπως είναι ακόμα και άνθρωποι που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες και πετιούνται έξω από τα νοσοκομεία.

Θύμα αυτής της βαρβαρότητας έπεσε και ένας Αφρικανός μετανάστης από τη Νιγηρία, ο οποίος συνελήφθη σε επιχείρηση «σκούπα» στην Αθήνα και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στη Βόρεια Ελλάδα, όπου διαγνώστηκε ότι φέρει τον ιό HIV. Ο Αφρικανός μετανάστης πάσχει από AIDS και έχει φυματίωση. Νοσηλεύθηκε δύο εβδομάδες στη Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ από όπου χτες του ζήτησαν να αποχωρήσει, διότι δεν υπάρχουν πλέον διαθέσιμα κρεβάτια.

Η Κοινωνική Υπηρεσία του ΑΧΕΠΑ επικοινώνησε με εκπρόσωπο εθελοντών ΜΚΟ στο χώρο των οροθετικών, προκειμένου να αναλάβει τη μεταφορά του μετανάστη από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, στο Κέντρο Φιλοξενίας Αστέγων για Οροθετικούς που λειτουργεί το ΚΕEΛΠΝΟ - επίσης διαθέτει ελάχιστα κρεβάτια - χωρίς να έχει διασφαλισθεί ότι μπορεί να φιλοξενηθεί στις εγκαταστάσεις του.

Και αυτό συμβαίνει, ενώ οι οροθετικοί ασθενείς χρειάζονται ολοκληρωμένη στήριξη με ειδικές μονάδες που να προσφέρουν δωρεάν σύγχρονες υπηρεσίες, ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο που, λόγω κρίσης, οξύνονται τα κοινωνικά προβλήματα.

Σημειώνουμε, επίσης, ότι στο Νιγηριανό μετανάστη δόθηκε προσωρινή κάρτα παραμονής διάρκειας 6 μηνών, στην οποία αναγράφεται επάνω ότι είναι θετικός στον HIV, παραβιάζοντας κάθε απόρρητο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.

Η περιπέτεια του Νιγηριανού μετανάστη φέρνει για άλλη μια φορά στην επικαιρότητα τα αποτελέσματα της πολιτικής υποχρηματοδότησης και υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας. Πολιτική που σήμερα, με πρόσχημα την κρίση, παίρνει ακόμη πιο άγριες διαστάσεις με τις μαζικές περικοπές δαπανών, το πάγωμα προσλήψεων, εκθέτοντας σε κινδύνους ιδιαίτερα βαριά πάσχοντες όπως είναι οι οροθετικοί ασθενείς.

Η Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ διαθέτει μόλις 6 κρεβάτια και δεν επαρκεί για να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες ασθενών με AIDS από τη Βόρεια Ελλάδα, τη Θεσσαλία και την Ηπειρο, όπου υπάρχουν περισσότεροι από 1.000 οροθετικοί ασθενείς. Οι υποδομές της κλινικής έχουν σχεδιαστεί προ 10ετίας και δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών, καθώς κάθε χρόνο προστίθενται περίπου 80 με 100 νέοι ασθενείς.

Αυτή η Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων του ΑΧΕΠΑ συστεγάζεται με τη Μονάδα Ασήπτου Νοσηλείαςόπου νοσηλεύονται περιπτώσεις ασθενών με λευχαιμία που είναι σε ανοσοκαταστολή. Το νοσηλευτικό προσωπικό είναι το ίδιο στις δύο μονάδες με υπαρκτό τον κίνδυνο μετάδοσης ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων, πράγμα που θέτει σε σοβαρότατο κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων που πάσχουν από λευχαιμία.

πηγή : www.inews.gr

Αντίο....AIDS?

"Αντίο AIDS" είπε πριν από κάποια χρόνια η δημοσιογράφος Μαίρη Παπαγιαννίδου και μέσα από το ομότιτλο βιβλίο της, το hivwave.gr αλλά και από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις διέδιδε την θεωρία πως ο HIV δεν προκαλεί το AIDS, ότι όλα αυτά είναι μια καλοστημένη συνωμοσία και ότι τα φάρμακα είναι αυτά που σε αρρωσταίνουν,  με κατάληξη εχθές, να πει αντίο στην ίδια της την ζωή...

Δυστυχώς, δεν θα μάθουμε ποτέ τον αριθμό των ανώνυμων ανθρώπων που έχουν χάσει την ζωή τους  πιστεύοντας ότι με ένα "Αντίο AIDS" και χωρίς αντιρετροϊκή θεραπεία έχουν, όπως έλεγε και η ίδια, "κερδίσει την μάχη με το AIDS", μια μάχη που δυστυχώς, με θεωρίες συνωμοσίας και "Αντίο" δεν κερδίζεται. 




Αντιγράφω από το site της  :


"Γειά σας,

Είμαι η δημοσιογράφος Μαίρη Παπαγιαννίδου, πρώην ασθενής του AIDS, μια από τους πολλούς πλέον που έψαξαν, διάβασαν, αποχαιρέτησαν το σύνδρομο και τη θεωρία του και έγιναν ξανά ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΙ άνθρωποι. Ο ιός HIV, που υποτίθεται ότι προκαλεί το AIDS, δεν έχει εντοπιστεί ποτέ και πουθενά. ‘H, σε μια πιο κομψή εκφορά του λόγου, ο ιός ΗΙV – αν υπάρχει (ακόμα αναζητείται) – δεν μπορεί να προκαλεί το AIDS.

Δημοσιογράφος από το 1989 στην εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής, συντάκτρια του πολιτιστικού ρεπορτάζ με ειδίκευση στην κριτική βιβλίου.

Είχα έκδηλη συμπαράσταση από το εργασιακό περιβάλλον μου – δημοσιογράφους, συγγραφείς και εκδότες – από την πρώτη στιγμή που μαθεύτηκε η “οροθετικότητά” μου το 1995.

Σε καθημερινή βάση, η υποστήριξη ξεκίνησε από τον Σταύρο Ψυχάρη, διευθυντή και εκδότη της εφημερίδας Το Βήμα της Κυριακής, και διαπέρασε όλο το εκδοτικό συγκρότημα. Ο Νίκος Μπακουνάκης, αρχισυντάκτης του ενθέτου των Βιβλίων στην εφημερίδα, καλλιέργησε καθοριστικά υγιές κλίμα.

Θεωρούμαι “οροθετική” εδώ και 25 χρόνια περίπου. Παρέμεινα χωρίς κανένα σύμπτωμα της “μόλυνσης” επί σειρά ετών, και άρχισα να έχω σοβαρές περιφερειακές λοιμώξεις, δηλαδή έγινα ασθενής του AIDS, στην περίοδο που έπαιρνα τα φάρμακα του AIDS, από το 1995 ως το 2007. Χάρη στην εσπευσμένη κάθε φορά αντιμετώπιση από τους γιατρούς μου και με αλλαγή της αντιρετροϊκής θεραπείας, κάθε περιπέτεια είχε ανεξήγητη ανάκαμψη. Εγινε αυτό κάπου 12 φορές.

Ωσπου άρχισα να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά σε μένα και σε άλλους. Και ξεκίνησα την έρευνα που δημοσιεύω έκτοτε σε αυτή την ιστοσελίδα. Η λύση έρχεται αυτομάτως όταν αρχίζεις να μπαίνεις στο νόημα."

Ελπίζω η είδηση του θανάτου της να βοηθήσει άλλους και άλλες που μοιράζονται τα πιστεύω της να πουν αντίο σε μια θεωρία συνωμοσίας που κοστίζει ανθρώπινες ζωές, να δουν και να αντιμετωπίσουν υπεύθυνα την πραγματικότητα. 

Μεγάλη αύξηση κρουσμάτων HIV/AIDS και επανεμφάνιση της ελονοσίας

Τα κρούσματα HIV/AIDS σε άτομα που κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών αυξήθηκαν κατά 1.250% μέσα στο 2011, σε σχέση με το 2010, όπως αναφέρουν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα Ελλάδας. 

Επίσης, σημειώνεται επανεμφάνιση της ελονοσίας, για πρώτη φορά από την εποχή της χούντας.

Η επικεφαλής της οργάνωσης Ρεβέκκα Παπαδοπούλου αναφέρει πως οι δραστικές περικοπές στον προϋπολογισμό της δημόσιας υγείας, η ανεργία, και η μείωση κατά 40% της χρηματοδότησης των νοσοκομείων, έχουν φέρει τεράστιες εντάσεις, αν όχι πλήρη κατάρρευση, στο κοινωνικό κράτος της Ελλάδας. Πρόκειται για ένα σύστημα που πλέον δεν μπορεί να προχωρήσει, δηλώνει.

Οι αδιάκριτες, τυφλές, και οριζόντιες περικοπές δαπανών, συνέπεσαν πέρυσι με την αύξηση κατά 24% στη ζήτηση νοσοκομειακής περίθαλψης, που οφείλεται κυρίως στο ότι ο κόσμος δεν μπορεί πλέον να απευθυνθεί σε ιδιώτες γιατρούς. «Το όλο σύστημα καταρρέει»,  τονίζει.

Αυτή η δραματική αύξηση του HIV/AIDS σε χρήστες και χρήστριες ναρκωτικών ουσιών, οφείλεται κυρίως στην αναστολή ή την κατάργηση των προγραμμάτων χορήγησης δωρεάν συριγγών και συνοδεύεται από μια παράλληλη αύξηση των κρουσμάτων κατά 52%, στον γενικό πληθυσμό.

«Παράλληλα βλέπουμε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μετάδοση του ιού από μητέρα σε παιδί… κάτι που συναντούσαμε μέχρι τώρα μόνο στην υποσαχάρια Αφρική και όχι στην Ευρώπη. Επίσης, σημειώνεται αύξηση περιστατικών φυματίωσης, καθώς και περιστατικά πυρετού του Νείλου, που προκάλεσε 35 θανάτους το 2010, όπως και την επανεμφάνιση της ελονοσίας σε αρκετές περιοχές της χώρας και πιο πολύ  στην Νότια Ελλάδα», λέει η κα Παπαδοπούλου.

Όλα αυτά τα περιστατικά μεταδιδόμενων ασθενειών, είναι ενδεικτικά ενός συστήματος υγείας που διαλύεται. Όπως λέει η κα Παπαδοπούλου, «το γεγονός ότι επανεμφανίστηκε η ελονοσία είναι χαρακτηριστικό. Πρόκειται για ιάσιμη ασθένεια και αν το σύστημα λειτουργούσε, δεν θα εμφανίζονταν».

πηγή : guardian.co.uk

Τανζανία: Κόκκινη κορδέλα αναγκάζονται να φορούν μαθητές με HIV

Η ρατσιστική αυτή κίνηση προκαλεί διαμαρτυρίες οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τις διαμαρτυρίες οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την στήριξη ατόμων με HIV/AIDS έχει προκαλέσει η απόφαση ορισμένων σχολείων στην Τανζανία να επιβάλλουν σε μαθητές και μαθήτριες  με HIV να φορούν σε εμφανές σημείο στα ρούχα τους μία κόκκινη κορδέλα, ως "σημάδι αναγνώρισης" για την "αρρώστια" τους.

Εκπαιδευτικοί που ερωτήθηκαν σχετικά προσπάθησαν να αιτιολογήσουν την ρατσιστική αυτή πρακτική λέγοντας ότι "ήταν αποτέλεσμα ισχυρότατων πιέσεων τις οποίες άσκησαν γονείς υγιών παιδιών, ώστε να αποφεύγουν τους συμμαθητές τους και να μην κολλήσουν".

Πέραν του ότι ο HIV δεν μεταδίδεται με την απλή κοινωνική επαφή, ο νόμος στην Τανζανία απαγορεύει ρητά τον δημόσιο στιγματισμό των οροθετικών, προβλέποντας μάλιστα για τους παραβάτες ποινή φυλάκισης μέχρι τρία χρόνια.

Η οροθετικότητα θεωρείται απόρρητο προσωπικό δεδομένο, εκτός εάν ο ίδιος, η ίδια ή οι κηδεμόνες, (όταν πρόκειται για ανήλικο/η) αποφασίσουν να το κοινοποιήσουν.

"Η πεποίθηση πως ο εξαναγκασμός των οροθετικών παιδιών να φορούν κόκκινες κορδέλες θα τα προστατέψει, είναι γελοία" δήλωσε ο Michael Bochenek, Διευθυντής του Προγράμματος της Διεθνούς Αμνηστίας για το Διεθνές Δίκαιο και την Πολιτική και προσθέτει:

"Η κίνηση αυτή είναι πιθανό να προκαλέσει περισσότερες διακρίσεις και να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να εξετάζονται για HIV.Συνολικά, θα μπορούσε να μειώσει την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας που οι άνθρωποι χρειάζονται."

Υπολογίζεται ότι το 5% του πληθυσμού της χώρας, δηλαδή περίπου 1,4 εκατομμύριο άνθρωποι, ζουν με HIV/AIDS. Το υπουργείο Υγείας της Τανζανίας, σε ερώτηση ανταποκριτή του βρετανικού ΒΒC, αρνήθηκε να προβεί σε οποιοδήποτε σχόλιο, επικαλούμενο ότι «οι καταγγελίες ερευνώνται».

με πληροφορίες από : www.tovima.gr και www.amnesty.org 

"We were here" ένα ταξίδι στα πρώτα χρόνια του AIDS

Ένα νέο, αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ, με τίτλο «We were here» (ήμασταν εδώ), μας πηγαίνει στα πρώτα χρόνια του AIDS στο San Francisco.

Ίσως είναι εύκολο να υποθέσει κανείς οτι η ιστορία του AIDS στην γκέι κοινότητα έχει ειπωθεί, αλλά μια βαθύτερη μελέτη των πρώτων χρόνων αυτής της κρίσης μόλις έχει ξεκινήσει.

Το ντοκιμαντέρ «We were here», καταπιάνεται με την ιστορία των πρώτων χρόνων του AIDS στο San Francisco, μέσα απο προσωπικές συνεντεύξεις πέντε ανθρώπων – τεσσάρων γκέι αντρών και μίας στρέιτ γυναίκας – των οποίων οι εμπειρίες μέσα απο τον ακτιβισμό, την αλληλοβοήθεια, την τέχνη και την απώλεια, σκιαγραφούν με καυστικό τρόπο μια αξιοσημείωτη εποχή.

Μέσα απο μια ιστορία με βάση το San Francisco, το «We were here» επεκτείνεται πέρα απο το San Francisco και πέρα απο το ίδιο το AIDS. Μιλάει για την ικανότητα μιας κοινότητας να ανταπεξέλθει σε δύσκολες περιστάσεις με αγάπη, συντροφικότητα και αποφασιστικότητα.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Νέα Υόρκη στις 9 Σεπτεμβρίου, και αργότερα μέσα στον μήνα θα προβληθεί στο Los Angeles και το San Francisco. 

Στην Ελλάδα, θα προβληθεί στο φεστιβάλ "Νύχτες Πρεμιέρας" την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου, στις 18:00, στην αίθουσα Απόλλων Cinemax Class (Σταδίου 19)

Το ντοκιμαντέρ έχουν σκηνοθετήσει οι David Weissman και Bill Weber και έχει ανοίξει έναν διάλογο μεταξύ αυτών που έζησαν εκείνη την περίοδο και της νέας γενιάς, που συχνά φοβάται να ρωτήσει. 

Trailer :

WE WERE HERE (trailer) from David Weissman on Vimeo.