Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Καταγγελία - Έκκληση από τις οροθετικές κρατούμενες στις Γυναικείες Φυλακές Θήβας

Συνεχείς είναι οι καταγγελίες οροθετικών γυναικών που μεταφέρθηκαν από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Θήβας, για πλήρη εγκατάλειψή τους ως προς τις ιατρικές και φαρμακευτικές τους ανάγκες.


Συγκεκριμένα, μεταφέρθηκαν στις αρχές Σεπτεμβρίου οι 7 οροθετικές που κρατούνταν στο Κορυδαλλό, για να δοθεί ο χώρος αυτός στους οροθετικούς άνδρες, που είναι περίπου 120, και μέχρι πρόσφατα μέρος αυτών κρατείτο στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Είχαμε καταγγείλει παλιότερα τη διακριση φύλου, ότι τους άνδρες οροθετικούς τους κρατούσαν στο νοσοκομείο των φυλακών, ενώ τις γυναίκες, και μάλιστα τις διαπομπευμένες που κρατήθηκαν έως 11 μήνες με σταδιακή αποφυλάκιση, τις κρατούσαν στα υπόγεια του Κορυδαλλού.

Επιστρέφοντας στην καταγγελία και έκκλησή τους, να πούμε ότι από τη στιγμή που μεταφέρθηκαν, δεν μπορούν να κάνουν τις εξετάσεις τους αυτές που δεν νοσούν (2 τον αριθμό), δεν δίδονται φάρμακα σε αυτές που πρέπει να τα λαμβάνουν (5 τον αριθμό) και δεν υπάρχει γιατρός παθολόγος για άλλα επείγοντα θέματα υγείας που αντιμετωπίζουν. Επίσης, δεν υπάρχει ζεστό νερό για να πλυθούν, παρά το ότι η κατάσταση της υγείας τους απαιτεί επιμελημένη καθαριότητα.
Η καταγγελία απευθύνθηκε σε μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, η οποία και θα δημοσιοποιήσει δεόντως το θέμα και θα προσπαθήσει να βοηθήσει για λύση αυτού του σοβαρού προβλήματος.
Σε τι συνθήκες όμως; Σε συνθήκες κατάρρευσης της υγείας, σε συνθήκες παντελούς έλλειψης αντιρετροϊκών φαρμάκων για 9.000 ασθενείς στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της γενικότερης κατάρρευσης. Παράδειγμα, η πρόσφατη καταγγελία από την παράταξη ιατρών Α.Ρ.Σ.Ι. (20-9-2013), για το νοσοκομείο της Νίκαιας:
«Τραγικές ελλείψεις φαρμάκων. Σε ακραίο σημείο έχει φέρει το νοσοκομείο μας η ελλιπής χρηματοδότηση. Η ισορροπία τρόμου ανάμεσα στα εξαιρετικά χαμηλά κονδύλια και τις ανάγκες των ασθενών, τις τελευταίες ημέρες κατέρρευσε. Έτσι παρατηρήθηκαν σοβαρές ελλείψεις σε αντιβιοτικά, αντιπηκτικά, φάρμακα για τους ασθενείς με AIDS. Στην προσπάθεια να βρεθούν χρήματα για κρίσιμα φάρμακα, ακυρώθηκε η αγορά άκρως απαραίτητων ιατρικών μηχανημάτων, για την οποία έχει ολοκληρωθεί η νόμιμη και χρονοβόρα διαδικασία. Παρ’ όλα αυτά, το φαρμακείο συνεχίζει να βρίσκεται σε οριακή κατάσταση…»
Μαζί με τους/και τις ιατρούς που αγωνίζονται για την παροχή υγείας σε όλους και όλες τους ασθενείς, και εναντίον των απολύσεων απαραίτητου προσωπικού, ζητάμε την άμεση επίλυση του προβλήματος που μας κατάγγειλαν κρατούμενες από τις φυλακές της Θήβας.
Πηγή : Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών  

Πιο ευάλωτες στον HIV οι γυναίκες χρήστριες ναρκωτικών

Μεγαλύτερες πιθανότητες να έρθουν σε επαφή με τον HIV έχουν οι γυναίκες χρήστριες ενδοβλέβειων ναρκωτικών σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Τεκμηρίσωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά (ΕΚΤΕΠΝ) τα οποία παρουσίασε χθες η πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ Μένη ΜαλλιώρηΣύμφωνα με τα στοιχεία, παρά το ότι οι γυναίκες αποτελούν το 12% περίπου του πληθυσμού προβληματικών χρηστών και το 15% όσων ξεκινούν θεραπεία είναι εντυπωσιακό το ότι συνιστούν το 24% στο σύνολο των δηλωθέντων HIV οροθετικών χρηστών ενδοφλέβιων ουσιών σύμφωνα με τα στοιχεία του 2012 (ΚΕΕΛΠΝΟ 2013).


H Μένη Μαλλιώρη ανέφερε επίσης πως περίπου 2.500 γυναίκες αντιμετωπίζουν χρόνιο πρόβλημα εξάρτησης από την ηρωίνη, ενώ ο αριθμός των ανδρών είναι 18.038. Το 15% περίπου των χρηστών ναρκωτικών που μπαίνουν σε απεξάρτηση κάθε χρόνο είναι γυναίκες, ενώ στο πρόγραμμα υποκατάστασης του ΟΚΑΝΑ αυτή την περίοδο βρίσκονται σε θεραπεία 1.200 εξαρτημένες στην ηρωϊνη. Συνολικά οι θεραπευόμενοι/ες του ΟΚΑΝΑ φτάνουν σήμερα στους 8.500. Η λίστα αναμονής για ένταξη σε πρόγραμμα χορήγησης υποκαταστάτων του ΟΚΑΝΑ υφίσταται πλέον μόνο στην Αθήνα και ο χρόνος αναμονής έχει μειωθεί στα 3,5 χρόνια από 7,5 που ήταν πριν από δύο χρόνια.

Γυναίκες και χρήση ουσιών


Σύμφωνα με το σχετικό Δελτίο Τύπου το ΟΚΑΝΑ, η διεθνής επιστημονική έρευνα των τελευταίων ετών υπογραμμίζει όλο και περισσότερο την αναγκαιότητα της διαφοροποιημένης προσέγγισης στην αντιμετώπιση της χρήσης ουσιών και της εξάρτησης ανάλογα με το φύλο.


Οι λόγοι που οδηγούν την επιστημονική κοινότητα σε αυτό το συμπέρασμα είναι οι διαφορετικοί παράγοντες που ωθούν τα νεαρά κορίτσια στον πειραματισμό με τις ουσίες, οι διαφορετικές συνθήκες κινδύνου για την απόκτηση της συνήθειας αλλά και η διαφορετική ανταπόκριση των γυναικών στις θεραπευτικές προσεγγίσεις. Όλα τα επίπεδα παρεμβάσεων (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) στη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών είναι προσανατολισμένα ως επί το πλείστον στο ανδρικό φύλο, γεγονός που δικαιολογείται από την κατά πολύ υψηλότερη συχνότητα απλής ή προβληματικής εμπλοκής με τις ουσίες μεταξύ των ανδρών συγκριτικά με τις γυναίκες. Με βάση όλα τα παραπάνω οι διεθνείς συστάσεις κατευθύνουν πλέον τους εξειδικευμένους φορείς στην προσαρμοσμένη στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εξάρτησης μεταξύ των γυναικών ιατρική και εν γένει θεραπευτική αντιμετώπιση.

Στην Ελλάδα, όπως δείχνουν τα στοιχεία του ΕΚΤΕΠΝ, περίπου 2.500 γυναίκες αντιμετωπίζουν σοβαρό χρόνιο πρόβλημα εξάρτησης από την ηρωίνη. Ο αντίστοιχος αριθμός των ανδρών είναι 18.038. Περίπου το 15% των χρηστών ναρκωτικών που ξεκινούν θεραπεία απεξάρτησης κάθε χρόνο είναι γυναίκες με μέση ηλικία τα 30 έτη. Σύμφωνα με τα διαχρονικά στοιχεία για τους θανάτους που σχετίζονται άμεσα με τη χρήση ναρκωτικών κατά την τελευταία δεκαετία, το ποσοστό που αφορά γυναίκες κυμαίνεται μεταξύ 5,2% και 12,8%.
Αυτή τη στιγμή στο Πρόγραμμα Υποκατάστασης του ΟΚΑΝΑ, λαμβάνουν θεραπεία περίπου 1200 γυναίκες (≈15% των ασθενών) με εξάρτηση από την ηρωίνη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του προγράμματος Υποκατάστασης, σε σύγκριση με τους άνδρες θεραπευόμενους, οι γυναίκες ξεκινούν τη χρήση ηρωίνης σε νεότερη ηλικία ενώ εισάγονται νωρίτερα σε θεραπεία με υποκατάστατα. Επίσης, αντιμετωπίζουν περισσότερα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας, ενώ έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα, σε σχέση με τους άνδρες ασθενείς, να διαβιούν σε ένα προβληματικό κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον, να έχουν σε μεγαλύτερο βαθμό διαταραγμένες διαπροσωπικές σχέσεις και να έχουν υποστεί συναισθηματική, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση. Τέλος, οι γυναίκες ασθενείς του προγράμματος υποκατάστασης έχουν μικρότερη πιθανότητα εμπλοκής με το νόμο και το σωφρονιστικό σύστημα σε σχέση με τους άνδρες.

Οι μελέτες για την κατά φύλο αντιμετώπιση της ουσιοεξάρτησης, έχουν δείξει ότι η ύπαρξη βιολογικών και ψυχοκοινωνικών διαφορών μπορεί να επηρεάσει τόσο τους λόγους για την αναζήτηση θεραπευτικής βοήθειας για την εξάρτηση όσο και το είδος και την αποτελεσματικότητα της θεραπείας που επιλέγουν οι γυναίκες. Για τις γυναίκες ασθενείς, οι υπηρεσίες ομαδικής συμβουλευτικής φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικές ενώ απαραίτητη φαίνεται να είναι και η παροχή επιπλέον υπηρεσιών όπως αυτές της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής αγωγής (γονιμότητα, αντισύλληψη, πρόληψη των σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων, κλπ.) της διάγνωσης και θεραπείας ψυχιατρικής συννοσηρότητας, διατροφικών διαταραχών και διαταραχής μετα-τραυματικού στρες.

Στο πλαίσιο της προσπάθειας για την όσο το δυνατόν καλύτερη ανταπόκριση στις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών μελών του προγράμματος, ο ΟΚΑΝΑ εγκαινίασε το Μάρτιο του 2012 μία ειδική μονάδα υποκατάστασης για έγκυες και μητέρες. Στη νέα μονάδα υποκατάστασης που λειτουργεί στο πλαίσιο του Μαιευτηρίου ‘Έλενα Βενιζέλου’ έχουν εισαχθεί συνολικά 70 γυναίκες, ενώ σήμερα υπηρεσίες λαμβάνουν 40 εξαρτημένες.

Με την ευκαιρία της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών ο ΟΚΑΝΑ θέλησε να επικεντρωθεί στη δημοσιοποίηση των ειδικών απαιτήσεων της εξάρτησης των γυναικών, και ειδικότερα των εγκύων χρηστών εξαρτησιογόνων ουσιών, με την έκδοση του συνοπτικού εγχειριδίου «Κύηση και Χρήση Ουσιών», καθώς:
  • Στην Αγγλία κάθε μέρα γεννιούνται 3 νεογνά με νεογνικό στερητικό σύνδρομο
  • 1 στα 2 μωρά εξαρτημένων γυναικών ζουν χωρίς τη φυσική τους μητέρα δύο χρόνια μετά τη γέννησή τους
  • 350.00 παιδιά ζουν με εξαρτημένους γονείς και έχουν 7 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμπλακούν και τα ίδια με τις ουσίες.
  • Τα παραπάνω δεδομένα δεν διαφέρουν ιδιαίτερα μεταξύ των χωρών της Ε.Ε.

Η διαπόμπευση συνεχίζεται: συνέντευξη με τη Ζωή Μαυρουδή

Πριν περίπου ένα χρόνο, 26 γυναίκες οδηγούνται ξημερώματα σε κτίρια της Ασφάλειας. Βρίσκονται να φέρουν τον ιό του HIV και σε λίγες ώρες τις βλέπουμε όλες στις οθόνες της τηλεόρασης και των υπολογιστών, ως οροθετικές ιερόδουλες που κατηγορούνται σε βαθμό κακουργήματος για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη.

Δείχνουν τις φωτογραφίες τους παντού και η διαπόμπευση συνεχίζεται για μέρες. Αυτές οι γυναίκες θα δεχθούν από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και κυρίως των ΜΜΕ, τον απόλυτο ρατσισμό. Σήμερα έχουν αποφυλακιστεί οι 19, ενώ οι 8 έχουν ήδη αθωωθεί. Για τις 19 εκκρεμεί η δίκη, ενώ η κατηγορία έχει μετατραπεί από κακούργημα σε πταίσμα. Η αθώωση των 8 όπως και η απελευθέρωση των 19, δυστυχώς, πήρε μικρότερη διάσταση από τη διαπόμπευσή τους.

Ο τότε Υπουργός Υγείας Α. Λοβέρδος δήλωνε στο ραδιόφωνο πως «η υγειονομική βόμβα του AIDS δεν βρίσκεται πλέον μέσα στο γκέτο των αλλοδαπών όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος, ξέφυγε από το γκέτο τώρα. Προσωπικά, αλλά και όλες οι αρμόδιες αρχές, προσπαθήσαμε πολύ γι' αυτό, για να μην ξεφύγει. Γι' αυτό φώναζα τους τελευταίους μήνες: μην πηγαίνετε με παράνομα εκδιδόμενες αλλοδαπές…». Όπως φάνηκε στην πορεία η συγκεκριμένη δήλωση του υπουργού περιείχε πολλές ανακρίβειες. Ήταν παράνομα εκδιδόμενες, ήταν αλλοδαπές, μιλούσαμε όντως για υγειονομική βόμβα; Μερικά από αυτά τα ερωτήματα απαντιούνται στο ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή.

Η Ζωή Μαυρουδή, ηθοποιός και σεναριογράφος στο επάγγελμα, αποφάσισε με την υποστήριξη του σωματείου Unite the Union και του οργανισμoύ Union Solidarity International να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για την υπόθεση αυτή. Μιλήσαμε μέσω skype, καθότι η Ζώη μένει στο Λονδίνο, και συζητήσαμε για αυτό το ντοκιμαντέρ.

Πώς αποφάσισες να κάνεις αυτό το ντοκιμαντέρ; 

Ήθελα να εξερευνήσω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη αυτή η ιστορία. Τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης, όπως καλύφθηκαν από τα ΜΜΕ, δημιούργησαν μια τρομερή σύγχυση σε σχέση με τις συνθήκες κράτησης, προφυλάκισης κτλ. Ήθελα λοιπόν να διερευνήσω τελικά τι έγινε πραγματικά. Είναι μια ιστορία με πάρα πολλές παραμέτρους και σίγουρα κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι συνέβαινε ως εκείνη τη στιγμή στην Ελλάδα.

Τι θυμάσαι από τις μέρες που δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες των γυναικών; 

Δεν ήμουν στην Ελλάδα όταν έγινε αυτό, το παρακολουθούσα από το εξωτερικό και συνεπώς δεν είδα όλη τη γκάμα της τηλεοπτικής κάλυψης. Είδα όμως κάποιες από τις τηλεοπτικές εκπομπές, έμαθα ότι δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες και είδα τα εξώφυλλα και τις αναρτήσεις στο ίντερνετ. Πρώτα στο site της Ελληνικής Αστυνομίας και μετά σε ένα σωρό άλλα site, τα οποία συνεχίζουν να έχουν τις φωτογραφίες παρότι πολλές από τις γυναίκες αυτές έχουν αθωωθεί και έχουν καταρρεύσει οι κατηγορίες της πορνείας. Δηλαδή βλέπεις ακόμα το άρθρο να λέει «οι ιερόδουλες με AIDS» και από κάτω οι φωτογραφίες των γυναικών που έχουν αθωωθεί. Αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα. Η διαπόμπευση συνεχίζεται, η διαπόμπευση δε σταμάτησε τη στιγμή που έπαψαν να δείχνουν τις φωτογραφίες τους οι τηλεοράσεις, ούτε καν τη στιγμή που αθωωθήκαν.

Η διαπόμπευση, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταλάβουμε, μόλις συμβεί είναι σαν το κουτί της Πανδώρας. Είναι κάτι που δεν μπορείς να το πάρεις πίσω. Από τη στιγμή που διαπόμπευσες αυτές τις κοπέλες δεν μπορείς να το σβήσεις.

Τι άλλαξε ή τι έγινε διαφορετικό μέσα σου μετά τις συνεντεύξεις που πήρες από τις γυναίκες αυτές; 

Κατάλαβα καταρχάς πως λειτουργεί το ψέμα. Το ψέμα και η παραπληροφόρηση είναι ένα παράδοξο πράγμα, είναι ταυτόχρονα απλό και εξαιρετικά περίπλοκο. Όταν αρχίσεις και το εξερευνάς καταλαβαίνεις ότι είναι πάρα πολύ περίπλοκο και είναι πάρα πολύ δύσκολο να το αποδομήσεις.

Κατάλαβα επίσης πως η συγκεκριμένη υπόθεση αγγίζει πολλές διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες και πως είναι πάρα πολύ περίπλοκη. Όπως μου είπε και ένας από τους νομικούς που μίλησα, η δικογραφία είναι ογκωδέστατη και πολλές από τις αρχικές κατηγορίες δεν μπορούσαν να σταθούν τελικά και στην πορεία καταρρίπτονταν.

Μέσα σε όλη αυτή την περιπλοκότητα, βλέπεις πως χάνεται η αλήθεια. Πως χάνεται η αλήθεια και πως εξατμίζονται όλες αυτές οι προσωπικές ιστορίες των γυναικών αυτών.

Κατάλαβα επίσης την αγανάκτηση των ανθρώπων που εργάζονται στον τομέα της υγείας. Την αγανάκτησή τους για το πόσο πίσω πήγε τη δουλειά τους αυτή η ιστορία. Πόσο κλόνισε την εμπιστοσύνη, πόσο κόπο κατέβαλαν για να μπορέσουν να μαζέψουν τα σπασμένα των πολιτικών. Τέλος, κατάλαβα πόσο πολύ έχει σημαδευτεί μια για πάντα η ζωή αυτών των γυναικών και των οικογενειών τους.

Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας κάποια μικρή ιστορία γυρίζοντας αυτό το ντοκιμαντέρ; Τι είναι αυτό που σε συγκλόνισε πιο πολύ σαν ιστορία; 

Νομίζω αυτό που με συγκλόνισε πιο πολύ σαν ιστορία ήταν αυτή μιας μητέρας που μου εξομολογήθηκε ότι η κόρη της την πήρε τηλέφωνο από τη φυλακή για να της πει ότι είναι άρρωστη. Δεν της είπε ότι είναι στη φυλακή, της είπε «είμαι άρρωστη». Δηλαδή προσπάθησε να επικοινωνήσει με την οικογένειά της μέσα από μια κατάσταση κράτησης για να της κάνει αυτήν την ανακοίνωση. Κάτι που θα έπρεπε κανονικά να έχει γίνει σε ιδιωτικό χώρο με υποστήριξη της ίδιας και της μητέρας της. Δεν της δόθηκε όμως αυτή η επιλογή.

Κάτι αντίστοιχα συγκλονιστικό μου είπε και άλλη μια κοπέλα. Μου είπε ότι δεν καταλάβαινε γιατί την κρατούσαν. Ρώτησε τους αστυνομικούς γιατί την κρατάνε. Αναρωτιόνταν αν την κρατάνε επειδή είναι άρρωστη. Υπάρχουν κοπέλες που καταλάβανε μετά από ενάμιση μήνα που κρατούνταν, τι είχε συμβεί. Αυτό νομίζω είναι αυτό που με έχει συγκλονίσει περισσότερο από όλα. Ότι αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο συνελήφθησαν κάτω από συνθήκες εκτός κάθε νομιμότητας, αλλά ότι δεν τους δόθηκε καν η δυνατότητα, όπως μου είπε και ένας νομικός, να υπάρχουν ως υποκείμενα σε αυτήν την υπόθεση. Δηλαδή διαπομπεύτηκαν, τους αφαιρέθηκε η αξιοπρέπεια και η δύναμή τους σε όλα τα επίπεδα. Όπως διαδραματίστηκε αυτή η ιστορία, τους αφαιρέθηκε κάθε δυνατότητα να διεκδικήσουν το δίκιο τους και την αξιοπρέπειά τους. Τους αφαιρέθηκε το δικαίωμα να μπορούν να πουν στις μανάδες τους ότι έχουν αυτόν τον ιό. Ή ακόμα και να επιλέξουν να μην το πουν.

Για ποιους λόγους θεωρείς πως έγιναν οι συγκεκριμένες συλλήψεις και μετά η διαπόμπευση; 

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα είχαν την άποψη, που εκφράστηκε με σθένος, ότι αυτές οι συλλήψεις και η διαπόμπευση έγινε καθαρά για πολιτικούς λόγους. Για τη συγκέντρωση ψήφων πριν τις εκλογές από τους συγκεκριμένους πολιτικούς, τον Λοβέρδο και τον Χρυσοχοΐδη. Κάποιες βδομάδες πριν τις συλλήψεις ψηφίστηκε η υγειονομική διάταξη.

Η διάταξη αυτή αναφερόταν στους τοξικομανείς και τα εκδιδόμενα άτομα ως ευπαθείς ομάδες και αναφερόταν στην ανάγκη υποχρεωτικής τους εξέτασης, όπως και στην ανάγκη εξέτασης και περιορισμού των λαθρομεταναστών. Ο κος Λοβέρδος καυχήθηκε σε ορισμένες συνεντεύξεις ότι η διάταξη θα του έλυνε τα χέρια ώστε να εξετάζει ανθρώπους ενάντια στη θέλησή τους.

Η εν λόγω υγειονομική διάταξη είναι έτσι κι αλλιώς ένα πολύ κακογραμμένο κείμενο με πάρα πολλές ασάφειες και είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς αν τηρήθηκε ακόμα και η ίδια στη συγκεκριμένη υπόθεση. Για παράδειγμα, το θέμα του ιατρικού απορρήτου, όπως μου εξήγησαν πολλοί γιατροί, είναι κάτι που δεν μπορεί να παρακαμφθεί και όμως παρακάμφθηκε. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι ο HIV δεν αναφέρεται σε αυτή την υγειονομική διάταξη επαρκώς ως μια από τις ασθένειες οι οποίες αποτελούν υγειονομικό κίνδυνο. Και φυσικά δεν θεωρείται ούτε από τους διεθνείς οργανισμούς και τις διεθνείς υγειονομικές διατάξεις ο HIV μια επείγουσα απειλή για τις δυτικές χώρες.

© Μαριάννα Ρουμελιώτη

Θεωρείς το συγκεκριμένο συμβάν μεμονωμένο περιστατικό; 

Στην Ελλάδα υπάρχει προϊστορία. Είχαμε περιπτώσεις ποινικοποίησης του ιού του HIV στον τομέα της εργασίας. Αλλά κατά τη γνώμη μου η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να συσχετιστεί με παλιότερα τέτοια θέματα, ακόμα και με ελληνικές υποθέσεις που έφτασαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αυτή την υπόθεση μπορώ μόνο να τη συσχετίσω με την άνοδο του αστυνομικού κράτους στη χώρα γενικότερα. Στο κομμάτι της έρευνας και των συνεντεύξεων μιλήσαμε και με έναν ειδικό στα θέματα της υποσαχάρειας Αφρικής και μπορούμε να πούμε πως αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα είναι μια κατάσταση απαρτχάιντ.

Υπάρχει βεβαίως και η άποψη ότι υπάρχουν στην Ελλάδα θεσμικά προβλήματα τα οποία μπορούμε να καταλογίσουμε στις ελληνικές αρχές, θέματα σχετικά με την οργάνωση στο Υπουργείο Υγείας και το ΚΕΕΛΠΝΟ, υπάρχει και το προηγούμενο με την ποινικοποίηση της ασθένειας σε μεμονωμένες περιπτώσεις ατόμων σε προσωπικές ή εργασιακές σχέσεις, αλλά αυτή η υπόθεση δε νομίζω ότι μπορεί να εξηγηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, αλλά φυσικά στο ντοκιμαντέρ δείχνουμε και άλλους λόγους για τους όποιους μπορεί να συμβαίνει όλο αυτό.

Γιατί πιστεύεις ότι πούλησε τόσο αυτό το γεγονός στα ΜΜΕ; 

Νομίζω ότι είναι σαφές πια ότι όταν γίνεται κάποια κίνηση από μια επίσημη αρχή, τα ΜΜΕ αναπαράγουν άκριτα τις αποφάσεις αυτές. Αυτό συνέβη και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Βέβαια αυτή τη φορά είχε μια πολύ άγρια έκφανση όλο αυτό το πράγμα. Όπως μου είπε μια ακτιβίστρια που ασχολήθηκε με το θέμα, έβλεπες να συζητιέται το θέμα της καταπάτησης των δικαιωμάτων και παράλληλα να δείχνουν τις φωτογραφίες των γυναικών χωρίς να προστατεύονται τα πρόσωπα τους για παράδειγμα. Το πώς έπαιξε όλο αυτό στα ΜΜΕ ήταν ένας παραλογισμός.

Τι ελπίζεις να πετύχεις με την δημιουργία αυτού του ντοκιμαντέρ; 

Πιστεύω ότι έχουμε χρέος ως πολίτες, δεν θα πω δημοσιογράφοι, γιατί δεν είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος και δεν το ασκώ αυτό ως επάγγελμα, να παίρνουμε στα χέρια μας την εξερεύνηση της αλήθειας. Εδώ υπήρχε μια τρομερή παραπληροφόρηση και κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι η ιστορία αυτή θα εξατμιστεί, θα ξεχαστεί. Θέλω λοιπόν να κάνω ότι μπορώ για να μη ξεχαστεί, να υπάρχει ως σημείο αναφοράς. Μακάρι να κάνουν κι άλλοι έρευνες για το συγκεκριμένο θέμα, μακάρι το κρατικό κανάλι που αναπαρήγαγε και αυτό τις φωτογραφίες, να κάνει κι αυτό μια δική του έρευνα. Μέχρι τώρα δεν έχω δει κάτι. Στο βαθμό που μπορούμε ως άνθρωποι, ως πολίτες, ως ομάδες, ανεξάρτητοι από αυτά τα μέσα, οφείλουμε, πιστεύω, να συνεισφέρουμε στο να μην ξεχνιούνται αυτά τα γεγονότα. Και πολύ φοβάμαι στην Ελλάδα συμβαίνουν τόσα πολλά και με τέτοια συχνότητα που έχουμε αρχίσει να απελπιζόμαστε και να χάνουμε τον έλεγχο. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ότι μπορούμε και πρέπει να καταγράψουμε την ιστορία της χώρας μας όπως διαδραματίζεται. Ζούμε σε μια εποχή που η διανομή της πληροφορίας μας επιτρέπει να το κάνουμε και οφείλουμε να το κάνουμε. Και αυτό λοιπόν προσπαθήσαμε να κάνουμε με αυτό το ντοκιμαντέρ. Να δημιουργήσουμε ένα ιστορικό, ένα ντοκουμέντο, ένα χρονικό αυτής της υπόθεσης.

*Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα από τη Ζωή σχετικά με το θέμα πατήστε εδώ και εδώ


πηγή : http://enfo.gr/

Μια φυλακισμένη οροθετική λιγότερη



της Σίσσυς Βωβού
Έναν τέτοιο τίτλο ίσως θα έβαζε ο Μπρεχτ αν ήθελε να ενημερώσει και να καταγγείλει την αυτοκτονία μιας οροθετικής κρατούμενης στις φυλακές Κορυδαλλού σήμερα.


Η Μαρία Θεοδωράκη, πάνω από 30 ετών (δεν γνωρίζουμε ακριβώς) κρεμάστηκε με το σεντόνι της στις φυλακές Κορυδαλλού όπου κρατείτο επειδή, όπως έλεγε η ίδια, είχε κλέψει ένα παντελόνι.

Την Μαρία είχαμε γνωρίσει κατά τις επισκέψεις της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές» στις φυλακές, ήταν μια λεπτή και μικροκαμωμένη κοπέλα που δεν ανήκε στην ομάδα των διαπομπευμένων γυναικών. Κρατείτο όμως στην ίδια πτέρυγα που επιφυλάσσεται για όλες τις οροθετικές. Κόλλησε τον ιό του HIV όταν δάγκωσε μια άλλη γυναίκα, σε έναν καυγά, όχι στις φυλακές, απ’ όσο ξέρουμε.
Την περασμένη εβδομάδα, μας είχαν ενημερώσει ότι χαρακώθηκε στο λαιμό πρόσφατα με ξυράφι (απόπειρα αυτοκτονίας), μπροστά στη μητέρα της που την είχε επισκεφθεί, με το αίμα να εκτοξεύεται μακριά και να δημιουργεί ένα εφιαλτικό σκηνικό.
Μετά το αιματηρό περιστατικό την μετέφεραν στο Δαφνί, γιατί είχε γίνει από παλιότερα διάγνωση ότι έπασχε από διπολικό σύνδρομο και σχιζοφρένεια, όπως η ίδια είχε πει σε συγκρατούμενές της. Σύντομα όμως, πριν λίγες μέρες, την επανέφεραν στη φυλακή, όπου έδειχνε διαταραγμένη και επιθετική συμπεριφορά, επικίνδυνη ακόμα και για τις συγκρατούμενές της, οι οποίες ανησυχούσαν.
Αντί να την κρατήσουν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο, οι αρχές αποφάσισαν να επιστρέψει στον Κορυδαλλό, όπου σύντομα «κατάφερε» να αυτοκτονήσει, μετά από συνεχείς προσπάθειες. Αν έπαιξε ρόλο η έλλειψη κρεβατιών και δυνατοτήτων στο Δαφνί ώστε να μην χωράει ανάμεσα στους άλλους και άλλες ψυχασθενείς δεν το γνωρίζουμε, πάντως το θεωρούμε πολύ πιθανό, αφού γνωρίζουμε την αποδόμηση των υπηρεσιών υγείας που έχουν φέρει τα μνημόνια και ακόμα περισσότερο την αποδόμηση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.
Ήταν μια ατίθαση και διαταραγμένη νέα γυναίκα, που είχε κάνει φυλακή και στο παρελθόν για ασήμαντα αδικήματα, όπως το τελευταίο με το παντελόνι.
Θα λέγαμε ότι έχουμε μια «προαναγγελθείσα αυτοκτονία», με υπεύθυνους όσους επιλέγουν να κρατούν στη φυλακή ένα άτομο με τόσο επιβαρυμένη ψυχική, αλλά και σωματική υγεία, δηλαδή το κράτος, τους νομοθέτες με τα πτυχία Πανεπιστημίου, τους εισαγγελείς, με τις ωραίες γραβάτες και την κοινωνική καταξίωση. Αυτή είναι η Δικαιοσύνη, την έχουμε γνωρίσει από μέσα κι απέξω.
Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης ζητά την μεταφορά όλων των οροθετικών γυναικών και την ιατρική τους παρακολούθηση στο νοσοκομείο των φυλακών, όπως γίνεται και με τους υπόδικους οροθετικούς άνδρες. Δυστυχώς, δεν διαθέτουν χώρους για τις οροθετικές γυναίκες στο νοσοκομείο των φυλακών.
Πολύ περισσότερο, θυμίζουμε ότι όλες οι διαπομπευμένες οροθετικές γυναίκες απαλλάχθηκαν από τα δικαστήρια και η πολύμηνη φυλάκισή τους (από 3 έως 9 μήνες με σταδιακή αποφυλάκιση) αποδείχτηκε και με τις αποφάσεις ότι ήταν παράνομη. Άρα δεν θα έπρεπε να είχαν κρατηθεί ούτε στο νοσοκομείο των φυλακών.
Θυμίζουμε ότι απόπειρες αυτοκτονίας είχαν κάνει στο παρελθόν πολλές από τις κρατούμενες, που κόβονταν με ξυράφια τόσο από το σύνδρομο στέρησης το οποίο είχαν οι εξαρτημένες όσο και από την απόγνωσή τους για την αναίτια φυλάκιση.
Ο πρωτομάστορας διώκτης των οροθετικών γυναικών, Λοβέρδος, ανακοινώνει αυτές τις μέρες την ίδρυση πολιτικού κόμματος. Θέλει φαίνεται να τον επαινέσει ο ελληνικός λαός για αυτό το έγκλημά του, όπως και για τόσα άλλα.
Αποχαιρετούμε δυστυχώς σήμερα τη Μαρία Θεοδωράκη, που έφυγε γιατί ο αγώνας μας αργεί να φέρει αποτελέσματα απέναντι σε ένα ανάλγητο και εκδικητικό κράτος, που «έπρεπε» να την κρατάει μέσα γιατί είχε κλέψει ένα παντελόνι.
πηγή : http://www.fylosykis.gr 

Γυναίκες & HIV/AIDS

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.


Παγκοσμίως, οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο και είναι πιο ευάλωτες στον HIV, σύμφωνα με στοιχεία του Ο.Η.Ε.

Σε παγκόσμια κλίμακα, οι μισοί σχεδόν άνθρωποι που ζουν με HIV/AIDS είναι γυναίκες. Τα ποσοστά της λοίμωξης στις νέες γυναίκες ηλικίας 15 έως 24 ετών είναι διπλάσια σε σχέση με των ανδρών της ίδιας ηλικίας, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της UNAIDS, ενώ το 63% όλων των νέων αυτής της ηλικιακής ομάδας που ζει με τον ιό, είναι γυναίκες.

Ο ΟΗΕ εκτιμά επίσης ότι 1,2 εκατομμύριο γυναίκες και κορίτσια προσβλήθηκαν το 2011, η πλειοψηφία αυτών στις αναπτυσσόμενες χώρες και στις χώρες με μεσαίο εισόδημα.

Γενικά, οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο μετάδοσης του ιού σε σχέση με τους άνδρες κατά τις ετεροφυλικές σεξουαλικές επαφές χωρίς προφυλακτικό, καθώς έχουν διπλάσιες πιθανότητες να μολυνθούν με μια και μόνο απροφύλακτη σεξουαλική επαφή. Επίσης, πολλές φορές επιβάλλεται κοινωνικά ότι πρέπει να εξαρτώνται από τον σύντροφό τους για την προστασία τους από Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα.



Η ανισότητα των φύλων, η βία κατά των γυναικών και η καταπάτηση των δικαιωμάτων τους παίζουν επίσης πολύ σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του HIV καθώς μειώνουν τον έλεγχο που έχουν στην λήψη αποφάσεων σε σχέση με το σώμα και την υγεία τους και επίσης εμποδίζουν την πρόσβασή τους στην ενημέρωση, την πρόληψη και την θεραπεία.

Παραδοσιακές πρακτικές, όπως ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων (κλειτοριδεκτομή) , ο γάμος σε πρώιμη ηλικία και η «κληροδότηση» της χήρας σε άλλους άρρενες συγγενείς, αυξάνουν επίσης την έκθεση των γυναικών στον ιό.


Οι διεμφυλικές (trans) γυναίκες, που συχνά αντιμετωπίζουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, την βία, τον αποκλεισμό από την αγορά εργασίας και οδηγούνται έτσι στην εξαναγκαστική πορνεία και την φτώχεια, είναι επίσης περισσότερο ευάλωτες στον HIV, ενώ οι οροθετικές τρανς γυναίκες αντιμετωπίζουν συχνά εμπόδια στην πρόσβαση στην θεραπεία και στην ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

«Ο κοινωνικός αποκλεισμός, η φτώχεια και η οροθετικότητα συμβάλλουν σε αυτό που αποκαλούμε τάση στιγματισμού της νόσου, μια αλληλουχία προβλημάτων που είναι δύσκολο να ανατραπεί», υπογράμμισε ο Σαν Ουίντερ, του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ και συντάκτης της έκθεσης του Ο.Η.Ε με τίτλο "Χαμένοι στην μετάβαση" που μιλάει για την ευαλωτότητα των τρανς ατόμων στον HIV στην Ασία.

"Η δημιουργία δικτύων άμυνας, κοινοτικών οργανώσεων και μη κυβερνητικές οργανώσεις που θα έχουν στόχο να δώσουν μια ισχύ στις κοινότητές μας είναι μια πηγή χαράς" Πρεμπρίντα Πραμόζ Να Αϊουτάγια, τρανς ταϊλανδέζα ακτιβίστρια.

«Οι διακρίσεις και οι άνισες σχέσεις ισχύος δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τις γυναίκες και τα κορίτσια να έχουν τον έλεγχο της ζωής τους και της ίδιας τους της σεξουαλικότητας, που περιλαμβάνει να διαπραγματεύονται και ασφαλέστερες σεξουαλικές σχέσεις. Οι γυναίκες πρέπει να αποκτήσουν τη δύναμη να δρουν αποτελεσματικά προς το βέλτιστο συμφέρον τους», έχει δηλώσει σχετικά η Διεθνής Αμνηστία.

Σύμφωνα με τις οδηγίες διεθνών οργανισμών όπως η UNAIDS και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, για να καταπολεμηθεί η εξάπλωση του HIV/AIDS, οι κυβερνήσεις πρέπει να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα ώστε:

• Να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για το HIV/AIDS και να διασφαλιστεί η πρόσβαση σε αντιρετροϊκά φάρμακα και στην κατάλληλη ιατρική φροντίδα,

• Να σταματήσει η βία κατά των γυναικών,

• Να διασφαλιστεί η εκπαίδευση για τις γυναίκες και τα κορίτσια, περιλαμβανομένης της πληροφόρησης γύρω από την υγεία και τη σεξουαλικότητα,

• Να αυξηθεί η οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών,

• Να αναληφθούν αποτελεσματικότερες εκστρατείες πληροφόρησης του κοινού για να καταπολεμηθεί ο στιγματισμός που περιβάλλει το HIV/AIDS.


                                                                         Τι πρέπει να γνωρίζουμε :

- Ο ιός HIV περιέχεται σε ποσότητες ικανές για να γίνει μετάδοση στο αίμα, το σπέρμα, τα προσπερματικά υγρά, τα κολπικά υγρά και το μητρικό γάλα. Επομένως η μετάδοση μπορεί να γίνει όταν μολυσμένο αίμα, σπέρμα, προσπερματικά ή κολπικά υγρά εισχωρήσει μέσω αμυχών, πληγών η βλεννογόνων. Με την χρήση προφυλακτικού, ελαχιστοποιούμαι τον κίνδυνο της μετάδοσης.

- Από τις σεξουαλικές πρακτικές, οι πιο επικίνδυνες είναι η κολπική ή πρωκτική επαφή, καθώς οι βλεννογόνοι στις περιοχές αυτές τραυματίζονται εύκολα. Όσο για το στοματικό σεξ, αν και δεν θεωρείται σεξουαλική συμπεριφορά υψηλού κινδύνου, μπορεί να γίνει αν υπάρχουν πληγές στο στόμα (π.χ από το βούρτσισμα) ή ουλίτιδα.

- Η σεξουαλική επαφή ανάμεσα σε δύο γυναίκες ενέχει κινδύνους όταν:

Έρθουν σε επαφή τα κολπικά υγρά ή το αίμα περιόδου με μια πληγή (εάν κατά την τριβή των αιδοίων δημιουργηθούν αμυχές, ή με την χρήση κοινών "παιχνιδιών" dildo, δονητές κλπ χωρίς διαφορετικό προφυλακτικό για την κάθε σύντροφο).

- Τα χάδια, το μασάζ, ο αυνανισμός, το τρίψιμο των σωμάτων δεν είναι επικίνδυνα, φτάνει να μην έρθουμε σε επαφή με αίμα. Το S&M είναι ασφαλές όσο δεν υπάρχουν τραυματισμοί και αίμα.

- Πληγές, κοψίματα στα δάχτυλα, το στόμα ή τον κόλπο κάνουν την κολπική ή την πρωκτική επαφή πιο επικίνδυνες. Ειδικά η πρωκτική επαφή είναι η πιο επικίνδυνη και είναι καλό να χρησιμοποιούμε ένα λεπτό γάντι από λατέξ αν κάνουμε διείσδυση στον πρωκτό σε περίπτωση που έχουμε πληγές ή κοψίματα στα χέρια/δάχτυλα.

- Από την μητέρα στο παιδί, η μετάδοση γίνεται κατά τον τοκετό και το θηλασμό, αλλά όχι κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μια οροθετική γυναίκα, μπορεί πλέον υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις να γεννήσει ένα υγιές παιδί.



Σημαντικό ρόλο παίζει η επιτυχής διαπροσωπική επικοινωνία :


"Η επιτυχής διαπροσωπική επικοινωνία κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής συνεύρεσης είναι καίριας σημασίας για πιο ασφαλείς συμπεριφορές, ειδικά για τις γυναίκες, δεδομένου ότι χρειάζεται η συμφωνία από τους συντρόφους τους για να επιτύχουν τη χρήση προφυλακτικού" (Hortensia Amaro, Αμερικανίδα ψυχολόγος).


Οι γυναίκες πρέπει να αισθάνονται άνετα, με αυτοπεποίθηση και αποτελεσματικότητα όταν αναφέρουν το θέμα της ασφαλούς σεξουαλικής συμπεριφοράς, τη διαπραγμάτευση της χρήσης προφυλακτικού, τη συζήτηση ασφαλών εναλλακτικών λύσεων και την άρνηση της μη ασφαλούς σεξουαλικής επαφής όταν είναι απαραίτητο.

Κατέρρευσε το κατηγορητήριο για τις διωκόμενες οροθετικές γυναίκες.


Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις
Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες



Δελτίο Τύπου
14 Ιανουαρίου 2013

Κατέρρευσε με πρόσφατη δικαστική απόφαση (7-1-2013) όλο το κατηγορητήριο
εναντίον τριών από τις οροθετικές γυναίκες που έμειναν οκτώμιση μήνες στη
φυλακή, αφού πρώτα είχαν διαπομπευθεί από την αστυνομία και πολλά ΜΜΕ και
παραπεμφθεί για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη», δηλαδή για κακούργημα,
που δεν στηριζόταν πουθενά. Οι σκληρές και εντελώς αθεμελίωτες διώξεις δεν
άντεξαν ούτε στα δικαστικά συμβούλια ούτε στα ποινικά ακροατήρια. Αυτό δείχνει
η αθώωσή τους. Για μια τέταρτη μετατράπηκε η κατηγορία στο βούλευμα, από
κακούργημα σε βαρύ πλημμέλημα. Αρκετές έχουν προσωρινά αποφυλακισθεί,
ενώ 6 παραμένουν ακόμα μέσα, αλλά η κατάρρευση των κατηγοριών για τις τρεις
είναι εύλογο να ακολουθηθεί από την αθώωση και των υπολοίπων, οι οποίες
παραπέμπονταν για το ίδιο «κακούργημα». Λίγους μήνες νωρίτερα, ήδη η κατηγορία
εναντίον μερικών από τις κρατούμενες είχε μετατραπεί σε «βαριά σωματική βλάβη»,
υποβιβάζοντας το αδίκημα σε βαρύ πλημμέλημα. Η «βαριά σωματική βλάβη»
του κατηγορητηρίου προέρχεται από την οροθετικότητα, που αντί η πολιτεία να
προστατεύει υγειονομικά και κοινωνικά τα θύματά της, αντίθετα τα διαπόμπευσε και
τα έκλεισε φυλακή.

Και τώρα ποιος θα αποκαταστήσει την υπόληψη αυτών των γυναικών; Ναι, κι αυτές
είναι άνθρωποι και όχι «περιττά σώματα» και δικαιούνται εξίσου το σεβασμό των
ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων τους. Γι’ αυτό το κακούργημα της διαπόμπευσής
τους, που θα στοιχειώνει τις ίδιες, τις οικογένειές τους, τα παιδιά και τα εγγόνια
τους ακόμα, ποιος θα πληρώσει; Η «υγειονομική βόμβα» την οποία επινόησαν στην
προεκλογική περίοδο του Μαΐου το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη δεν ήταν τίποτ’
άλλο από μια «βόμβα βαρβαρότητας» και προεκλογικής επίδειξης αναλγησίας και
καταστολής, όπως είχαμε πει από την αρχή και επαναλαμβάνουμε.
Για την άδικη κράτησή τους στη φυλακή για οκτώμιση μήνες ποιος θα τις
αποζημιώσει; Ποιο κράτος και ποιες υπηρεσίες, ποιοι υπουργοί, ποιοι αστυνομικοί,
ποιοι γιατροί, ποιοι εισαγγελείς θα ζητήσουν συγνώμη για τη συμμετοχή τους σ’ αυτο
το κακούργημα και θα αποζημιώσουν αυτές τις βαριά τραυματισμένες υπάρξεις;
Ποια κοινωνία θα ξεσηκωθεί για να μην γίνουν ποτέ πια τέτοιες βαριές παραβιάσεις
ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, για να μην κυριαρχεί ο φόβος και ο
βαθύτατος σεξισμός τον οποίο αξιοποίησαν και πολλαπλασίασαν οι «εμπνευστές»
όλου αυτού του τραγικού σεναρίου που ισοπέδωσε δεκάδες γυναίκες από τις πιο
ευάλωττες που υπάρχουν;
Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά. Η Πρωτοβουλία μας νιώθει ικανοποίηση
με την τελευταία εξέλιξη, που επιτεύχθηκε, πιστεύουμε, με τη συμβολή πολλών
ανθρώπων και φορέων, που συμμετείχαν στην αντίσταση σ’ αυτή τη βαρβαρότητα,
στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με πολλούς τρόπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και με
τις προσφυγές που έχουν γίνει από κάποιες από τις θιγόμενες για την αποζημίωσή
τους και την τιμωρία των ενόχων, αλλά και με την επιμονή για την ικανοποίηση όλων
των αιτημάτων που είχαμε εξαρχής θέσει:

- Άμεση απελεύθερωση όλων των συλληφθεισών οροθετικών
και αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη.

 - Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν ή έχουν τη διοικητική
ευθύνη στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.

 - Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις
που αφορούν στον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών
νοσημάτων» που με το σαθρό πρόσχημα προστασίας της
δημόσιας υγείας, έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση
των όποιων ασθενών.

 - Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και
εμπορίας ανθρώπων (trafficking).

 - Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές
στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά
προγράμματα).

 - Καθολικη, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα
υγείας για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.


http://diokomenesorothetikes.wordpress.com/


επικοινωνία: diokomenesorothetikes@gmail.com

Λιγότερο πιθανό να χρησιμοποιούν προφυλακτικά οι έφηβες με κύρια πηγή εσόδων τα αγόρια τους


Τα έφηβα κορίτσια που έχουν ως κύρια πηγή εσόδων το αγόρι τους, είναι λιγότερο πιθανό να χρησιμοποιούν προφυλακτικά, σύμφωνα με μια νέα Αμερικανική έρευνα η οποία δημοσιεύτηκε στο “Journal of Adolescent Health” και το σχετικό ρεπορτάζ του ABC News.

Η συγκεκριμένη έρευνα για την πρόληψη του HIV, πραγματοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο “Johns Hopkins School of Μedicine” και συνέλεξε στοιχεία από 715 Αφροαμερικανίδες έφηβες στην περιοχή της Atlanta. Η έρευνα έδειξε ότι τα έφηβα κορίτσια είχαν 10% περισσότερες πιθανότητες να μην έχουν χρησιμοποιήσει προφυλακτικό τις τελευταίες 60 ημέρες, εάν η κύρια πηγή εισοδήματος τους ήταν τα αγόρια τους και όχι η οικογένεια ή κάποια εργασία.

Επίσης, τα κορίτσια που τα αγόρια τους είχαν αυτοκίνητο είχαν 50% περισσότερες πιθανότητες να μην χρησιμοποιούν προφυλακτικό σε σχέση με εκείνα που τα αγόρια τους δεν είχαν αυτοκίνητο.

Σε γενικές γραμμές, η έρευνα μας δείχνει πως οι γυναίκες που έχουν λιγότερη δύναμη στην σχέση τους, έχουν και περιορισμένη δυνατότητα να “διαπραγματευτούν” το ασφαλέστερο σεξ και έτσι διατρέχουν μεγαλύτερο ρίσκο να μην χρησιμοποιούν προφυλακτικά.

“Οι έφηβες μπορεί να φερθούν απερίσκεπτα προκειμένου να καλύψουν υλικές τους ανάγκες” είπε η Janet Rosenbaum, μια από τις ερευνήτριες. “Οι άνθρωποι που κάνουν συμβουλευτική στα κορίτσια, θα πρέπει να επικεντρώνονται όχι μόνο στην ασφαλή σεξουαλική συμπεριφορά, αλλά θα πρέπει και να βοηθούν τις έφηβες να αξιολογούν και να διαχωρίζουν τις ανάγκες από τα θέλω τους”.

“Η καλύτερη λύση θα ήταν η οικονομική χειραφέτηση των κοριτσιών αυτών και των οικογενειών τους, έτσι ώστε να μην είναι αναγκασμένες να βασίζονται στα αγόρια για να καλύψουν τις ανάγκες τους και να χρησιμοποιούν συστηματικά προφυλακτικά”.