Ο συντηρητισμός βλάπτει σοβαρά τη σεξουαλική υγεία.

"Σε ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών για το AIDS, ο καθηγητής και Ακαδημαϊκός Νικ. Ματσανιώτης είπε και τα εξής: «Η έμφαση στο προφυλακτικό υποβάθμισε ένα άλλο πολύ σημαντικό μήνυμα. Το μήνυμα ότι η σεξουαλική αποχή και η απόλυτα πιστή μονογαμική σχέση δεν είναι απλώς ασφαλέστερα από τα προφυλακτικά είναι απολύτως ασφαλή! Το προφυλακτικό επομένως είναι για τους «ακρατείς», όχι όμως και πάντοτε ασφαλές."

Το παραπάνω κειμενάκι είναι από το site της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Από την Εκκλησία βέβαια δεν περιμένεις και τίποτα καλύτερο, αλλά δεν είναι μόνο αυτή που ασπάζεται και προωθεί την μονογαμία ως πρόληψη. Εξάλλου αυτά δεν τα είπε ιερέας αλλά...Ακαδημαϊκός! Και είναι κάτι που το ακούμε δυστυχώς συχνά. Το έχουμε ακούσει, στην τηλεόραση, ακόμα και από την πρόεδρο του ΚΕΕΛΠΝΟ, κα Κρεμαστινού σε απευθείας σύνδεση με τον μεσαίωνα.

Είναι αναμενόμενο σε κοινωνίες όπως η Ελληνική όπου κυριαρχούν ο σκοταδισμός η Εκκλησία και η αγία οικογένεια, η υπέρτατη αξία της μονογαμίας και του γάμου να παρουσιάζεται ως η απόλυτη ασφάλεια. Και δεν μπορεί φυσικά η αγιοποιημένη μονογαμική και σταθερή σχέση και ο γάμος να αποτελεί αιτία κακού. Δεν μπορεί να συνδέεται με σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Αυτά είναι για τους ανώμαλους, τα πρεζόνια, τις άπιστες, εκείνους και εκείνες δηλαδή που τα θα τους συμβούν ως τιμωρία και φυσικό επακόλουθο του έκλυτου βίου τους. Γι'αυτό άλλωστε δεν αφρίζουν οι περισσότεροι παπάδες και πιστοί στην ιδέα των ομόφυλων γάμων; Για να μην σπιλώσουμε οι ανώμαλες την ιερότητα του θεσμού που αποκλείεται να επιτρέψουν, όσο περνάει από το χέρι τους, να συνδεθεί με οτιδήποτε δεν είναι παραδοσιακό, αγνό και αμόλυντο.


Ναι, το σεξ χωρίς προφύλαξη σε μια μονογαμική σχέση ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν έχουν κανένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα ,η πρώτη σκέψη είναι πως δεν περιέχει κίνδυνο.

Άρα το πρόβλημα που είναι;

Το πρόβλημα είναι, πως διαδίδοντας την μονογαμία ως μέθοδο πρόληψης και απόλυτης ασφάλειας (ασφαλέστερο και από προφυλακτικό, σου λέει) δημιουργείς την πεποίθηση πως μια μονογαμική σχέση είναι εξ ορισμού, απόλυτα ασφαλής. Άρα, οδηγεί στην πεποίθηση πως εφόσον κάνω μονογαμικές σχέσεις, δεν κινδυνεύω και ο HIV δεν με αφορά. Είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στους "άλλους", στις "τσούλες", στους "ασταθείς". Έτσι, οι άνθρωποι που έχουν πειστεί γι'αυτό δεν ενημερώνονται, δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό, δεν εξετάζονται και φυσικά ούτε μιλάνε, ούτε ρωτάνε για εξετάσεις και σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα πριν προχωρήσουν σε απροφύλακτο σεξ. Σε περίπτωση δε "απιστίας", όπου αν δεν χρησιμοποιηθεί ή σπάσει το προφυλακτικό μπορεί να προκύψει κάποια μετάδοση, σπάνια θα ενημερώσουν τον/την σύντροφο, ενώ το σεξ χωρίς προφύλαξη μπορεί να συνεχίζεται κανονικά και με τις ευλογίες του Κυρίου. Γιατί ο σωστός ο Έλληνας οικογενειάρχης (και όχι μόνο), την υποκρισία, το ψέμα και τα μυστικά δεν τα φοβάται. Την αποκάλυψη της αλήθειας τρέμει, μην και μαθευτεί η απιστία και τι θα πει ο κόσμος.

Ας μην ξεχνάμε τους χιλιάδες των - μονογαμικών κατά τα άλλα - νοικοκυραίων που σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ έσπευσαν πανικόβλητοι να εξεταστούν μετά την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, όπου η Πολιτεία καταπάτησε κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών αυτών για να προειδοποιήσει τον νοικοκυραίο (που ο ίδιος πληρώνει και παραπάνω για να μην βάλει προφυλακτικό) και να περάσει το εντελώς λανθασμένο μήνυμα πως μόνο όποιος έχει κάνει σεξ μαζί τους μπορεί να κινδυνεύει. Οι υπόλοιποι, κοιμάστε ήσυχοι!

Μεγάλο μέρος των κρουσμάτων, προκύπτει όντως μέσα σε σχέσεις, καθώς όταν εμπιστεύεσαι τυφλά και έχεις κι απο πάνω την πεποίθηση ότι εφόσον είναι σχέση δεν κινδυνεύεις, την πατάς και πιο εύκολα. Ενώ από την άλλη, είναι πολύ πιο σύνηθες οι άνθρωποι που δεν έχουν σταθερές ερωτικές σχέσεις και που αυτοί και αυτές στιγματίζονται ως ανώριμοι, ανεύθυνες, επικίνδυνοι να είναι περισσότερο ενημερωμένοι/ες, να παίρνουν τις απαραίτητες προφυλάξεις και να εξετάζονται τακτικά, εφόσον φυσικά μιλάμε για ανθρώπους ενημερωμένους, που λειτουργούν με συναίσθηση της πραγματικότητας και των κινδύνων. Να τηρούν δηλαδή μια πολύ πιο υπεύθυνη στάση από τους "μονογαμικούς" και τις "μονογαμικές" που έχουν πειστεί πως δεν τους αφορά. Αλλά για να είναι ενημερωμένος κάποιος ή κάποια, θα πρέπει το μήνυμα της πρόληψης που θα λάβει, να μην είναι ή μονογαμία ή τίποτα. Ούτε ή καπότα ή τίποτα. Μια ώριμη και χρήσιμη συζήτηση για ασφαλέστερο σεξ, πρέπει να είναι πολλά περισσότερα από αυτό. Οι οργανώσεις και οι μη κρατικές δομές που δουλεύουν στον τομέα της πρόληψης και κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν περιορισμένες δυνατότητες και δεν αρκούν.

Για εμάς τους αμαρτωλούς και ανώμαλους, η Εκκλησία, η Πολιτεία και κάθε συντηρητικό μέσο που θέλει να μιλάει και για πρόληψη δεν έχει να πει τίποτα. Ή μονογαμία, νηστεία και προσευχή ή είσαι καταδικασμένος, δακτυλοδεικτούμενη και κόψε το λαιμό σου. Δεν είναι τυχαίο που το ΚΕΕΛΠΝΟ κωλύεται να μιλήσει ή να κάνει καμπάνιες για ασφαλέστερο σεξ όταν στο Διοικητικό του Συμβούλιο υπάρχει παπάς, ούτε που δεν μπαίνει στα σχολεία η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, όταν μιλάμε για Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Φυσικά και δύο (ή περισσότεροι/ες) συναινούντες ενήλικες που είναι ή δεν είναι σε σχέση, μπορούν να συναποφασίσουν για την μη χρήση προφυλακτικού. Αλλά καλό θα ήταν, αυτό να γίνεται με συναίσθηση του ρίσκου και με την προϋπόθεση της ειλικρινούς επικοινωνίας μεταξύ τους, της εξέτασης (λαμβάνοντας υπόψιν και το "παράθυρο" των τριών μηνών όσο αφορά το τεστ HIV) και να μην βγει από το πρόγραμμα ο προληπτικός έλεγχος ακόμα και κατά την διάρκεια μιας σταθερής σχέσης. H τυφλή πίστη και εμπιστοσύνη, ποτέ δεν βγήκαν σε καλό.

Μπορείς επίσης, να μην είσαι μονογαμικός/η ή σε σχέση, να κάνεις όσο σεξ θέλεις και με όποιους και όποιες θέλεις, κάνοντας το με ασφάλεια, υπευθυνότητα και ειλικρίνεια προς τον εαυτό σου και τους άλλους, εφόσον φυσικά μπορείς να είσαι και κατάλληλα ενημερωμένος/η και έχεις επαρκή πρόσβαση σε υπηρεσίες πρόληψης και υγείας, πράγμα που δυσκολεύουν οι συντηρητικές πρακτικές, στάσεις και νοοτροπίες που κυριαρχούν και που έχουν ανάγει τον συντηρητισμό σε...μέθοδο πρόληψης, βάζοντας στο περιθώριο όποια και όποιον ξεφεύγει από έναν κοινωνικά αποδεκτό τρόπο ζωής, παραβλέποντας το γεγονός πως στην ουσία δεν υπάρχουν ομάδες αλλά συμπεριφορές υψηλού κινδύνου.

Αν λοιπόν δεν μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά για την σεξουαλικότητα, χωρίς ταμπού, συντηρητισμούς και παλαιοληθικές αντιλήψεις δεν μπορούμε να μιλάμε για πρόληψη του HIV και των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Δεν μπορούμε να μιλάμε για σεξουαλική υγεία με όρους μεσαίωνα, παρά μόνο με ειλικρίνεια και επιστημονική γνώση.

Ο εχθρός δεν είναι το σεξ, αλλά η άγνοια και ο σκοταδισμός.

Συμπαράσταση στους οροθετικούς κρατούμενους του Νοσοκομείου Κορυδαλλού

Αθήνα, 4 Μαρτίου 2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή», το Κέντρο Ζωής και η PRAKSIS εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα των κρατουμένων στο Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος» των Φυλακών Κορυδαλλού και απαιτούν από τους αρμόδιους κυβερνητικούς φορείς να εξετάσουν τα εύλογα αιτήματά τους και να δώσουν λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Οι κρατούμενοι στο Νοσοκομείο «Άγιος Παύλος» συνεχίζουν τη διαμαρτυρία τους από τις 17 Φεβρουαρίου, με αποχή από το συσσίτιο αλλά και από τις φαρμακευτικές τους αγωγές (οροθετικοί κρατούμενοι) ζητώντας βελτίωση στις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης τους, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και απαραίτητες εξετάσεις, επίλυση του προβλήματος της φυματίωσης, επέκταση του ευεργετήματος που ψηφίστηκε πρόσφατα από τη Βουλή ώστε να περιλαμβάνει και καταδικασθέντες με μεγαλύτερες ποινές κ.α. Το νοσοκομείο ενώ έχει δυναμικότητα 60 κλινών, στοιβάζει πλέον 215 ασθενείς εκ των οποίων 130 οροθετικοί. Οι υποσχέσεις για καλυτέρευση των συνθηκών στο νοσοκομείο έχουν διαδεχθεί η μία την άλλη εδώ και πολύ καιρό δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα.

Οι τρεις οργανώσεις θέλουμε να επισημάνουμε τους κινδύνους που διατρέχει ο κάθε οροθετικός κρατούμενος τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, ιδιαιτέρως από τη διακοπή της λήψης της αντιρετροϊκής αγωγής ως ένδειξη διαμαρτυρίας, και να υπενθυμίσουμε ότι η Πολιτεία είναι υπεύθυνη για την υγεία και τη σωματική ακεραιότητα των ανθρώπων αυτών.

Αντί λοιπόν να παρθούν άμεσα μέτρα για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων των κρατουμένων, βλέπουμε την εισαγγελία να εξαντλεί την αυστηρότητά της ασκώντας πειθαρχική δίωξη σε κρατούμενο, ο οποίος κατηγορείται για τη διαρροή φωτογραφικού υλικού μέσα από τους χώρους κράτησης προς τα ΜΜΕ με σκοπό τη δημοσιοποίηση του θέματος. Μάλιστα, όπως καταγγέλλει η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, κρατούμενος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κάτι που αντικατοπτρίζει την κλιμάκωση των προβλημάτων.Καλούμε άμεσα την πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στους υπό κράτηση ασθενείς συνανθρώπους μας.

• «Θετική Φωνή» | Τηλ: 210.8627.572, E-mail: info@positivevoice.gr
• Κέντρο Ζωής | Τηλ: 210.7294,747, E-mail: info@kentrozois.gr
• PRAKSIS | Τηλ: 210.5205200, E-mail: info@praksis.gr 

Συμπεριλήφθηκε ο HIV στις παθήσεις για την εισαγωγή χωρίς εξετάσεις σε ΑΕΙ & ΤΕΙ

Μετά από συνεχείς προσπάθειες, για πρώτη φορά φέτος, η οροθετικότητα στον HIV συμπεριλαμβάνεται στις σοβαρές παθήσεις που θέτει ως προϋπόθεση το Υπουργείο Παιδείας για την εισαγωγή ατόμων, χωρίς εξετάσεις, στα ΑΕΙ.

Συγκεκριμένα με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας  από 21/02/2014 οι «Πάσχοντες από Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας (AIDS) υπό αντιρετροϊκή αγωγή» βρίσκονται ανάμεσα στους άλλους πάσχοντες από σοβαρές παθήσεις που μπορούν να εισαχθούν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ χωρίς εξετάσεις και σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που απαιτεί το άρθρο 35 του Νόμου 3794/2009 (ΦΕΚ 156/τΑ’/4-9-2009).

Στο άρθρο 35 του Ν.3794/2009 αναφέρεται ότι οι Υποψήφιοι εισάγονται χωρίς εξετάσεις στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΕΙ) Πανεπιστημιακής και Τεχνολογικής Κατεύθυνσης πλην του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών  καθ' υπέρβαση του αριθμού εισακτέων σε ποσοστό 5% εφόσον είναι κάτοχοι τίτλου απόλυσης από Λύκειο ή αντίστοιχο Σχολείο της ημεδαπής ή αλλοδαπής.

Σε περίπτωση που ο αριθμός των αιτήσεων για κάθε Τμήμα είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των θέσεων που αντιστοιχούν στο ποσοστό 5%, η εισαγωγή γίνεται με κριτήριο το μέσο γενικό βαθμό απόλυσης από το Λύκειο. Σε περίπτωση ισοβαθμίας προηγούνται οι υποψήφιοι που έχουν προγενέστερη σειρά προτίμησης ή οι μεγαλύτεροι σε ηλικία.

Περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα του Υπουργείου Παιδείας. 

Πηγή: Θετική Φωνή

H οροθετικότητα μας αφορά.

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotos

Λίγο μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του για τον Δήμο Αθηναίων, ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος είπε μέσω status στο facebook ότι είναι οροθετικός, προκαλώντας έναν αναμενόμενο πανικό αντιδράσεων. 

Όντας κι εγώ γκέι και οροθετικός, το να μιλάει κάποια ή κάποιος για την οροθετικότητα του ανοιχτά, το υπερασπίζομαι και το επικροτώ. Γιατί πιστεύω ότι μόνο έτσι, μόνο μιλώντας ανοιχτά και αποκτώντας ορατότητα μπορούμε να καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά το στίγμα και να ανοίξουμε έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από το HIV/AIDS.

Ο HIV δεν είναι, όπως βλέπω να γράφουν πολλοί και πολλές, απλά ένα «θέμα υγείας» που δεν αφορά κανέναν και δεν χρειάζεται να λέγεται. Το να το λες αυτό είναι το αντίστοιχο του να λες ότι «δεν μας αφορά τι κάνουν οι γκέι στο κρεβάτι τους». Ναι, μας αφορά.

Μας αφορά γιατί όσο οι οροθετικοί παραμένουμε αόρατοι και αόρατες, όσο το κρατάμε στο σκοτάδι, τόσο συντηρούνται οι προκαταλήψεις, ο φόβος και η πεποίθηση ότι είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπεσαι και να κρύβεις.

Μας αφορά γιατί μιλάμε για μια ασθένεια που είναι πρωτίστως κοινωνική, φορτωμένη με τόσο στίγμα και φόβο, που είναι απαραίτητο να μιλάμε γι'αυτό ανοιχτά αν θέλουμε ποτέ να αποστιγματιστεί και να διεκδικήσουμε ισότητα και αποδοχή ως οροθετικοί και οροθετικές.

Το να έχει η λοιπόν η Αθήνα έναν ανοιχτά γκέι και οροθετικό υποψήφιο δήμαρχο, το βρίσκω εξαιρετικό, άσχετα εάν έχω άλλου είδους διαφωνίες με τον συγκεκριμένο.

Το ότι η ανακοίνωση αυτή περί οροθετικότητας έγινε τώρα, μαζί με την υποψηφιότητα του για δήμαρχος, ενώ έχει χρόνια ακτιβιστικής και πολιτικής πορείας, κατά τα οποία τα δικαιώματα των οροθετικών έχουν καταπατηθεί όσο δεν πάει, ναι βρίσκω ότι είναι μάλλον καιροσκοπικό και κίνηση εντυπωσιασμού. Ή μπορεί όπως είπε ο ίδιος, να το έκανε γιατί είχε αναφερθεί ξανά σε αυτό, πριν από 12 χρόνια, και μπορεί κάποιος να το ανέσυρε για να το χρησιμοποιήσει τώρα εναντίον του. Όπως και να' χει, έγινε στα πλαίσια προεκλογικής εκστρατείας. Θεωρώ ότι θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο σε ένα διαφορετικό πλαίσιο και χρόνο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Άλλο όμως το να διαφωνείς με τον τρόπο που έγινε η δήλωση ή να έχεις πολιτικές διαφωνίες με το συγκεκριμένο πρόσωπο ή τον πολιτικό χώρο που αντιπροσωπεύει και άλλο το να γίνεται επίθεση με βάση το «δεν μας αφορά η οροθετικότητα», ότι ένας ανοιχτά οροθετικός δεν μπορεί να διεκδικεί μια τέτοια θέση ή ότι αυτό αποτελεί δείγμα του τι άνθρωπος είναι.

Γιατί με τέτοιου είδους σχόλια - και διάβασα πολλά - δεν επιτίθεσαι στον Βαλλιανάτο ως πολιτικό πρόσωπο. Επιτίθεσαι στην οροθετικότητα. Στιγματίζεις μια ολόκληρη ομάδα πληθυσμού, συντηρείς τον φόβο και τα στερεότυπα, αποθαρρύνεις τον κάθε άνθρωπο που ζει με HIV από το να μιλήσει γι' αυτό χωρίς να φοβάται ότι θα τον/την πούν ανεύθυνη, ανάξιο, ανίκανη. Ενισχύεται ο ήδη για πολλούς και πολλές μεγάλος φόβος της αποκάλυψης και αποθαρρύνεται το να αποδεχτούμε ακόμη και εμείς οι οροθετικοί τον εαυτό μας, πόσο μάλλον οι άλλοι.

Αν λοιπόν έχουμε διαφωνίες πολιτικές ή άλλες με τον κάθε Βαλλιανάτο, τον κάθε γκέι, την κάθε οροθετική, ας μην κάνουμε επιθέσεις σεξιστικές, ομοφοβικές και με βάση την οροθετικότητα. Μην βάζουμε την οροθετικότητα και την σεξουαλική ταυτότητα ως δείγμα του τι άνθρωπος είναι κανείς και σε ποιες θέσεις μπορεί ή δεν μπορεί να βρίσκεται. Γιατί τέτοιου είδους πρακτικές, δείχνουν περισσότερα για το τι άνθρωπος είναι αυτός που κάνει την επίθεση, παρά αυτός ή αυτή που την δέχεται. Έχω βαρεθεί να βλέπω «προοδευτικούς» ανθρώπους να χρησιμοποιούν επιχειρηματολογία φασίστα.

Προσωπικά, ως γκέι οροθετικός, έχω βαθύτατες διαφωνίες με τις πολιτικές θέσεις του συγκεκριμένου υποψηφίου και όχι δεν θα τον υπερασπιστώ μόνο και μόνο επειδή έχουμε αυτά τα κοινά. Παρ' όλα αυτά πιστεύω στο δικαίωμα και την χρησιμότητα του να μιλάμε ανοιχτά για την οροθετικότητα χωρίς να χρησιμοποιείται για να μας υποβιβάσουν.

Θέλω όμως, να δω κάποια στιγμή και υποψήφιους άλλων πολιτικών χώρων που να είναι γκέι, λεσβίες, τρανς, οροθετικοί και αυτό είναι κάτι που αποθαρρύνεται από το να συμβεί, όσο κρίνουμε τους ανθρώπους μόνο με βάση αυτά και δεν υπερασπιζόμαστε το να μιλάμε γι' αυτό ανοιχτά.

Δημοσιεύτηκε αρχικά στο tvxs.gr

Σώπα, θα περάσει;

(Με αφορμή μια πρόσφατη συζήτηση περί οριστικής θεραπείας του HIV.)

Κατα καιρούς, εδώ και χρόνια βγαίνουν διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με κάποια οριστική θεραπεία για τον HIV. Κάθε φορά επικρατεί συνήθως ένα κλίμα ενθουσιασμού γύρω από τέτοιες ειδήσεις, μου τα στέλνει κι εμένα διάφορος κόσμος σε μηνύματα, mail ή μου τα λένε, περιμένοντας στην καλύτερη περίπτωση να μοιραστώ τον ενθουσιασμό τους. Στην χειρότερη, όπως έγινε πρόσφατα και στάθηκε αφορμή για αυτό το κείμενο, να μου πουν "σώπα τώρα, θα βρεθεί θεραπεία σύντομα". Δηλαδή; Να κάνω υπομονή και θα περάσει; Να μην μιλάμε για πράγματα που σε βγάζουν από την βόλεψη σου και κάνω τσάμπα κόπο αφού...μπορεί σύντομα να μου περάσει;

Η δική μου στάση είναι λίγο διαφορετική.

Κρατάω πάντα μικρό - πολύ μικρό - καλάθι όσο αφορά πιθανές οριστικές θεραπείες. Ακόμα και αν κάτι δουλέψει τελικά, αν τα πειραματικά ποντίκια, οι φωσφοριζέ γάτες και τα μεταλλαγμένα γονίδια αποδειχτούν σωτήρια, μέχρι όντως να έχουμε κάτι διαθέσιμο, θα περάσουν χρόνια. Και αυτό, αν δεν αποδειχτεί στην πορεία ότι τελικά δεν ήταν αυτό που περιμέναμε, που συνήθως αυτό γίνεται. Δεν είναι κάτι που θα δούμε άμεσα.

Προτιμώ λοιπόν, να ζω με ο,τι έχουμε σαν δεδομένο μέχρι τώρα. Να αποδέχομαι την πραγματικότητα όπως είναι και να προσπαθώ να κάνω την ζωή μου καλύτερη σήμερα, να συμβάλλω όσο μπορώ στην καταπολέμηση του στίγματος, στην ενημέρωση και την πρόληψη, στην πρόσβαση όλων μας στις υπάρχουσες μη-οριστικές, αλλά που μας κρατάνε ζωντανούς και υγιής, θεραπείες.

Και όχι, την στάση μου αυτή δεν την βλέπω ως παραίτηση, κάθε άλλο.

Φυσικά και στηρίζω την άποψη ότι επιβάλλεται να δίνονται χρήματα στην επιστημονική έρευνα και να μην σταματάμε να πιέζουμε, συνεχώς, για καλύτερα φάρμακα και την όσο γίνεται συντομότερη διάθεση τους. Αλλά θεωρώ ότι είναι λάθος να εναποθέσουμε όλες μας τις ελπίδες σε μια οριστική θεραπεία και να μας απασχολεί μόνο αυτό.

Γιατί πολλές φορές, μπορεί η ελπίδα μιας οριστικής θεραπείας να μας κάνει να σκεφτόμαστε πως ίσως δεν είναι ανάγκη να μιλάμε γι'αυτό εμείς, αφού φροντίζει η επιστήμη και η "κοινωνική ευθύνη" φαρμακευτικών και άλλων εταιριών. Μας βάζει σε μια λογική αναμονής, μια λογική του τύπου "αφού καλά ζω κρύβοντας το και μπορεί κάποια στιγμή να θεραπευτώ πλήρως και το αφήσω πίσω μου, ας μην το σκαλίζουμε και πολύ τώρα" (τα έχω ακούσει αυτά, δεν τα λέω τυχαία). Να ελπίζουμε παθητικά σε ένα "θαύμα".

Η ελπίδα η δική μου είναι ότι μπορώ - μπορούμε - με την αντιρετροϊκή θεραπεία να έχουμε καλή ποιότητα και προσδόκιμο ζωής και υγεία (εφόσον φυσικά έχουμε πρόσβαση σε αυτή και στις υπηρεσίες υγείας) και να προσπαθούμε παράλληλα, μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα, να εξαλείψουμε τις διακρίσεις και το στίγμα.

Όχι να βάλω την ζωή μου σε αναμονή περιμένοντας μια οριστική θεραπεία. Όχι να είμαι "στην ντουλάπα" όσο αφορά τον HIV ελπίζοντας ότι μπορεί κάποια μέρα να το αφήσω πίσω μου σαν έναν κακό εφιάλτη. Γιατί για μένα δεν είναι εφιάλτης. Είναι ταξίδι, μια διαδρομή με εμπόδια αλλά και όμορφες διαδρομές. Με εχθρούς αλλά και συμμάχους. Που ο,τι και να γίνει τελικά, είτε κάποια στιγμή βρεθεί θεραπεία είτε παραμείνω οροθετικός για το υπόλοιπο της ζωής μου, θα είμαι ευγνώμων και θα ξέρω ότι δεν το άφησα να με πάρει από κάτω. Ότι το είδα σαν ευκαιρία να ζήσω καλύτερα. Ότι ίσως στην διαδρομή αυτή, έδωσα λίγο φως εκεί που υπήρχε σκοτάδι. Προτιμώ να μπορώ, αν κάποια στιγμή τελειώσει, να λέω περήφανα ότι το πέρασα κι εγώ και έκανα με αυτό ο,τι μπορούσα καλύτερο παρά να έχω περάσει τα χρόνια αυτά στο φόβο, την ντροπή και τα μυστικά.

Και αν όντως βρεθεί θεραπεία, σίγουρα δεν θα το οφείλουμε στην σιωπή. Όπως και ο,τι έχουμε μέχρι σήμερα θα το οφείλουμε σε ανθρώπους που πριν από εμάς βγήκαν στους δρόμους, φώναξαν, απαίτησαν καλύτερα φάρμακα και διεκδίκησαν την πρόσβαση σε αυτά και όχι σε αυτούς και αυτές που σώπασαν ή αδιαφόρησαν.

Όπως έλεγε και το σύνθημα της Act-Up Νέας Υόρκης, το πάντα επίκαιρο από την δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα, ΣΙΩΠΗ = ΘΑΝΑΤΟΣ.

Κλείνοντας, σας παραθέτω κάποιους στίχους του Αζίζ Νεσίν, Τούρκου πολιτικού ακτιβιστή, που ίσως δείχνει ότι  η "λύτρωση" δεν είναι στη σιωπή αλλά στη φωνή:

Σώπα μη μιλάς (απόσπασμα)

"Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!"

Χρυσές σφαίρες για τις ερμηνείες σε ρόλους οροθετικών, ούτε λέξη για το HIV/AIDS

Στις φετινές Χρυσές Σφαίρες, ο Matthew McConaughey και ο Jared Leto κέρδισαν τα βραβεία πρώτου και δεύτερου ανδρικού ρόλου αντίστοιχα για τις - όντως εξαιρετικές - ερμηνείες τους στην ταινία Dallas Buyers Club, μια ταινία που αναφέρεται σε πραγματικές ιστορίες οροθετικών στην δεκαετία του '80, χωρίς ωστόσο να κάνουν καμία αναφορά στο HIV/AIDS στους λόγους τους κατά την αποδοχή των βραβείων.

Η στάση αυτή είναι ενδεικτική της στάσης του Hollywood - και όχι μόνο - απέναντι στο θέμα.

Τα περισσότερα έργα, ταινίες, βιβλία κλπ που αναφέρονται στο HIV/AIDS αναφέρονται στα "πρώτα δύσκολα χρόνια" της επιδημίας, καθώς οι ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν τότε από τη νόσο προσφέρονται για για εύκολη συγκίνηση άρα και εισιτήρια/πωλήσεις. Γι'αυτό και δεν γίνονται ταινίες, δεν γράφονται βιβλία για την ζωή των ανθρώπων που ζουν με HIV σήμερα. Δεν βρίσκουν ότι θα είχαν ενδιαφέρον, δεν θα μπορούσαν να τις πουλήσουν ως ηρωικές ή αξιολύπητες δεν θα μπορούσαν να μας σοκάρουν με εικόνες από ισχνά σώματα που τα "χτύπησε η μάστιγα". Αντιμετωπίζουν το θέμα σαν μια κακή ανάμνηση του παρελθόντος, σαν μια ενδιαφέρουσα παλιά ιστορία, σχεδόν σαν το HIV και το AIDS να μην υπάρχουν πια.

Θυμάμαι όταν είχα δει την παράσταση "Rent", ένα έργο που επίσης αναφέρεται στο AIDS, όταν είχε ανέβει στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια, είχα εξοργιστεί διαβάζοντας μετά το πρόγραμμα της παράστασης όπου έγραφε ότι εκείνα τα χρόνια ο κόσμος πέθαινε από AIDS γιατί δεν ξέραμε αυτό που ξέρουμε σήμερα, δηλαδή ότι το AIDS δεν υπάρχει (!) και οι άνθρωποι τότε πέθαιναν από τα φάρμακα (η γνωστή θεωρία συνωμοσίας περί μη ύπαρξης του ιού).

Ενώ λοιπόν είναι εξαιρετικά σημαντικό να λέγονται αυτές οι ιστορίες και να θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια και τους ανθρώπους χάρη στους οποίους οι οροθετικοί σήμερα μπορούμε να έχουμε καλή ποιότητα και προσδόκιμο ζωής, εάν παράλληλα δεν τα βλέπουμε σαν μια ευκαιρία να ανοίξουμε ένα διάλογο γύρω από το θέμα, εάν παράλληλα δεν έχουμε αντίστοιχα έργα, εικόνες και λόγους που θα επισημαίνουν ότι η κατάσταση σήμερα είναι πολύ διαφορετική από τότε, απλά συντηρούμε μια ξεπερασμένη πια εικόνα για το HIV και AIDS. Συντηρούμε την άγνοια, τις προκαταλήψεις, τον φόβο.