H οροθετικότητα μας αφορά.

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotos

Λίγο μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του για τον Δήμο Αθηναίων, ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος είπε μέσω status στο facebook ότι είναι οροθετικός, προκαλώντας έναν αναμενόμενο πανικό αντιδράσεων. 
Όντας κι εγώ γκέι και οροθετικός, το να μιλάει κάποια ή κάποιος για την οροθετικότητα του ανοιχτά, το υπερασπίζομαι και το επικροτώ. Γιατί πιστεύω ότι μόνο έτσι, μόνο μιλώντας ανοιχτά και αποκτώντας ορατότητα μπορούμε να καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά το στίγμα και να ανοίξουμε έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από το HIV/AIDS.
Ο HIV δεν είναι, όπως βλέπω να γράφουν πολλοί και πολλές, απλά ένα «θέμα υγείας» που δεν αφορά κανέναν και δεν χρειάζεται να λέγεται. Το να το λες αυτό είναι το αντίστοιχο του να λες ότι «δεν μας αφορά τι κάνουν οι γκέι στο κρεβάτι τους». Ναι, μας αφορά.
Μας αφορά γιατί όσο οι οροθετικοί παραμένουμε αόρατοι και αόρατες, όσο το κρατάμε στο σκοτάδι, τόσο συντηρούνται οι προκαταλήψεις, ο φόβος και η πεποίθηση ότι είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπεσαι και να κρύβεις.
Μας αφορά γιατί μιλάμε για μια ασθένεια που είναι πρωτίστως κοινωνική, φορτωμένη με τόσο στίγμα και φόβο, που είναι απαραίτητο να μιλάμε γι'αυτό ανοιχτά αν θέλουμε ποτέ να αποστιγματιστεί και να διεκδικήσουμε ισότητα και αποδοχή ως οροθετικοί και οροθετικές.
Το να έχει η λοιπόν η Αθήνα έναν ανοιχτά γκέι και οροθετικό υποψήφιο δήμαρχο, το βρίσκω εξαιρετικό, άσχετα εάν έχω άλλου είδους διαφωνίες με τον συγκεκριμένο.
Το ότι η ανακοίνωση αυτή περί οροθετικότητας έγινε τώρα, μαζί με την υποψηφιότητα του για δήμαρχος, ενώ έχει χρόνια ακτιβιστικής και πολιτικής πορείας, κατά τα οποία τα δικαιώματα των οροθετικών έχουν καταπατηθεί όσο δεν πάει, ναι βρίσκω ότι είναι μάλλον καιροσκοπικό και κίνηση εντυπωσιασμού. Ή μπορεί όπως είπε ο ίδιος, να το έκανε γιατί είχε αναφερθεί ξανά σε αυτό, πριν από 12 χρόνια, και μπορεί κάποιος να το ανέσυρε για να το χρησιμοποιήσει τώρα εναντίον του. Όπως και να' χει, έγινε στα πλαίσια προεκλογικής εκστρατείας. Θεωρώ ότι θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο σε ένα διαφορετικό πλαίσιο και χρόνο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Άλλο όμως το να διαφωνείς με τον τρόπο που έγινε η δήλωση ή να έχεις πολιτικές διαφωνίες με το συγκεκριμένο πρόσωπο ή τον πολιτικό χώρο που αντιπροσωπεύει και άλλο το να γίνεται επίθεση με βάση το «δεν μας αφορά η οροθετικότητα», ότι ένας ανοιχτά οροθετικός δεν μπορεί να διεκδικεί μια τέτοια θέση ή ότι αυτό αποτελεί δείγμα του τι άνθρωπος είναι.
Γιατί με τέτοιου είδους σχόλια - και διάβασα πολλά - δεν επιτίθεσαι στον Βαλλιανάτο ως πολιτικό πρόσωπο. Επιτίθεσαι στην οροθετικότητα. Στιγματίζεις μια ολόκληρη ομάδα πληθυσμού, συντηρείς τον φόβο και τα στερεότυπα, αποθαρρύνεις τον κάθε άνθρωπο που ζει με HIV από το να μιλήσει γι' αυτό χωρίς να φοβάται ότι θα τον/την πούν ανεύθυνη, ανάξιο, ανίκανη. Ενισχύεται ο ήδη για πολλούς και πολλές μεγάλος φόβος της αποκάλυψης και αποθαρρύνεται το να αποδεχτούμε ακόμη και εμείς οι οροθετικοί τον εαυτό μας, πόσο μάλλον οι άλλοι.
Αν λοιπόν έχουμε διαφωνίες πολιτικές ή άλλες με τον κάθε Βαλλιανάτο, τον κάθε γκέι, την κάθε οροθετική, ας μην κάνουμε επιθέσεις σεξιστικές, ομοφοβικές και με βάση την οροθετικότητα. Μην βάζουμε την οροθετικότητα και την σεξουαλική ταυτότητα ως δείγμα του τι άνθρωπος είναι κανείς και σε ποιες θέσεις μπορεί ή δεν μπορεί να βρίσκεται. Γιατί τέτοιου είδους πρακτικές, δείχνουν περισσότερα για το τι άνθρωπος είναι αυτός που κάνει την επίθεση, παρά αυτός ή αυτή που την δέχεται. Έχω βαρεθεί να βλέπω «προοδευτικούς» ανθρώπους να χρησιμοποιούν επιχειρηματολογία φασίστα.
Προσωπικά, ως γκέι οροθετικός, έχω βαθύτατες διαφωνίες με τις πολιτικές θέσεις του συγκεκριμένου υποψηφίου και όχι δεν θα τον υπερασπιστώ μόνο και μόνο επειδή έχουμε αυτά τα κοινά. Παρ' όλα αυτά πιστεύω στο δικαίωμα και την χρησιμότητα του να μιλάμε ανοιχτά για την οροθετικότητα χωρίς να χρησιμοποιείται για να μας υποβιβάσουν.
Θέλω όμως, να δω κάποια στιγμή και υποψήφιους άλλων πολιτικών χώρων που να είναι γκέι, λεσβίες, τρανς, οροθετικοί και αυτό είναι κάτι που αποθαρρύνεται από το να συμβεί, όσο κρίνουμε τους ανθρώπους μόνο με βάση αυτά και δεν υπερασπιζόμαστε το να μιλάμε γι' αυτό ανοιχτά.
Δημοσιεύτηκε αρχικά στο tvxs.gr

Σώπα, θα περάσει;


(Με αφορμή μια πρόσφατη συζήτηση περί οριστικής θεραπείας του HIV.)

Κατα καιρούς, εδώ και χρόνια βγαίνουν διάφορα δημοσιεύματα σχετικά με κάποια οριστική θεραπεία για τον HIV. Κάθε φορά επικρατεί συνήθως ένα κλίμα ενθουσιασμού γύρω από τέτοιες ειδήσεις, μου τα στέλνει κι εμένα διάφορος κόσμος σε μηνύματα, mail ή μου τα λένε, περιμένοντας στην καλύτερη περίπτωση να μοιραστώ τον ενθουσιασμό τους. Στην χειρότερη, όπως έγινε πρόσφατα και στάθηκε αφορμή για αυτό το κείμενο, να μου πουν "σώπα τώρα, θα βρεθεί θεραπεία σύντομα". Δηλαδή; Να κάνω υπομονή και θα περάσει; Να μην μιλάμε για πράγματα που σε βγάζουν από την βόλεψη σου και κάνω τσάμπα κόπο αφού...μπορεί σύντομα να μου περάσει;

Η δική μου στάση είναι λίγο διαφορετική.

Κρατάω πάντα μικρό - πολύ μικρό - καλάθι όσο αφορά πιθανές οριστικές θεραπείες. Ακόμα και αν κάτι δουλέψει τελικά, αν τα πειραματικά ποντίκια, οι φωσφοριζέ γάτες και τα μεταλλαγμένα γονίδια αποδειχτούν σωτήρια, μέχρι όντως να έχουμε κάτι διαθέσιμο, θα περάσουν χρόνια. Και αυτό, αν δεν αποδειχτεί στην πορεία ότι τελικά δεν ήταν αυτό που περιμέναμε, που συνήθως αυτό γίνεται. Δεν είναι κάτι που θα δούμε άμεσα.

Προτιμώ λοιπόν, να ζω με ο,τι έχουμε σαν δεδομένο μέχρι τώρα. Να αποδέχομαι την πραγματικότητα όπως είναι και να προσπαθώ να κάνω την ζωή μου καλύτερη σήμερα, να συμβάλλω όσο μπορώ στην καταπολέμηση του στίγματος, στην ενημέρωση και την πρόληψη, στην πρόσβαση όλων μας στις υπάρχουσες μη-οριστικές, αλλά που μας κρατάνε ζωντανούς και υγιής, θεραπείες.

Και όχι, την στάση μου αυτή δεν την βλέπω ως παραίτηση, κάθε άλλο.

Φυσικά και στηρίζω την άποψη ότι επιβάλλεται να δίνονται χρήματα στην επιστημονική έρευνα και να μην σταματάμε να πιέζουμε, συνεχώς, για καλύτερα φάρμακα και την όσο γίνεται συντομότερη διάθεση τους. Αλλά θεωρώ ότι είναι λάθος να εναποθέσουμε όλες μας τις ελπίδες σε μια οριστική θεραπεία και να μας απασχολεί μόνο αυτό.

Γιατί πολλές φορές, μπορεί η ελπίδα μιας οριστικής θεραπείας να μας κάνει να σκεφτόμαστε πως ίσως δεν είναι ανάγκη να μιλάμε γι'αυτό εμείς, αφού φροντίζει η επιστήμη και η "κοινωνική ευθύνη" φαρμακευτικών και άλλων εταιριών. Μας βάζει σε μια λογική αναμονής, μια λογική του τύπου "αφού καλά ζω κρύβοντας το και μπορεί κάποια στιγμή να θεραπευτώ πλήρως και το αφήσω πίσω μου, ας μην το σκαλίζουμε και πολύ τώρα" (τα έχω ακούσει αυτά, δεν τα λέω τυχαία). Να ελπίζουμε παθητικά σε ένα "θαύμα".

Η ελπίδα η δική μου είναι ότι μπορώ - μπορούμε - με την αντιρετροϊκή θεραπεία να έχουμε καλή ποιότητα και προσδόκιμο ζωής και υγεία (εφόσον φυσικά έχουμε πρόσβαση σε αυτή και στις υπηρεσίες υγείας) και να προσπαθούμε παράλληλα, μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα, να εξαλείψουμε τις διακρίσεις και το στίγμα.

Όχι να βάλω την ζωή μου σε αναμονή περιμένοντας μια οριστική θεραπεία. Όχι να είμαι "στην ντουλάπα" όσο αφορά τον HIV ελπίζοντας ότι μπορεί κάποια μέρα να το αφήσω πίσω μου σαν έναν κακό εφιάλτη. Γιατί για μένα δεν είναι εφιάλτης. Είναι ταξίδι, μια διαδρομή με εμπόδια αλλά και όμορφες διαδρομές. Με εχθρούς αλλά και συμμάχους. Που ο,τι και να γίνει τελικά, είτε κάποια στιγμή βρεθεί θεραπεία είτε παραμείνω οροθετικός για το υπόλοιπο της ζωής μου, θα είμαι ευγνώμων και θα ξέρω ότι δεν το άφησα να με πάρει από κάτω. Ότι το είδα σαν ευκαιρία να ζήσω καλύτερα. Ότι ίσως στην διαδρομή αυτή, έδωσα λίγο φως εκεί που υπήρχε σκοτάδι. Προτιμώ να μπορώ, αν κάποια στιγμή τελειώσει, να λέω περήφανα ότι το πέρασα κι εγώ και έκανα με αυτό ο,τι μπορούσα καλύτερο παρά να έχω περάσει τα χρόνια αυτά στο φόβο, την ντροπή και τα μυστικά.

Και αν όντως βρεθεί θεραπεία, σίγουρα δεν θα το οφείλουμε στην σιωπή. Όπως και ο,τι έχουμε μέχρι σήμερα θα το οφείλουμε σε ανθρώπους που πριν από εμάς βγήκαν στους δρόμους, φώναξαν, απαίτησαν καλύτερα φάρμακα και διεκδίκησαν την πρόσβαση σε αυτά και όχι σε αυτούς και αυτές που σώπασαν ή αδιαφόρησαν.

Όπως έλεγε και το σύνθημα της Act-Up Νέας Υόρκης, το πάντα επίκαιρο από την δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα, ΣΙΩΠΗ = ΘΑΝΑΤΟΣ.

Κλείνοντας, σας παραθέτω κάποιους στίχους του Αζίζ Νεσίν, Τούρκου πολιτικού ακτιβιστή, που ίσως δείχνει ότι  η "λύτρωση" δεν είναι στη σιωπή αλλά στη φωνή:

Σώπα μη μιλάς (απόσπασμα)

"Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!"

Χρυσές σφαίρες για τις ερμηνείες σε ρόλους οροθετικών, ούτε λέξη για το HIV/AIDS



Στις φετινές Χρυσές Σφαίρες, ο Matthew McConaughey και ο Jared Leto κέρδισαν τα βραβεία πρώτου και δεύτερου ανδρικού ρόλου αντίστοιχα για τις - όντως εξαιρετικές - ερμηνείες τους στην ταινία Dallas Buyers Club, μια ταινία που αναφέρεται σε πραγματικές ιστορίες οροθετικών στην δεκαετία του '80, χωρίς ωστόσο να κάνουν καμία αναφορά στο HIV/AIDS στους λόγους τους κατά την αποδοχή των βραβείων.
Η στάση αυτή είναι ενδεικτική της στάσης του Hollywood - και όχι μόνο - απέναντι στο θέμα.
Τα περισσότερα έργα, ταινίες, βιβλία κλπ που αναφέρονται στο HIV/AIDS αναφέρονται στα "πρώτα δύσκολα χρόνια" της επιδημίας, καθώς οι ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν τότε από τη νόσο προσφέρονται για για εύκολη συγκίνηση άρα και εισιτήρια/πωλήσεις. Γι'αυτό και δεν γίνονται ταινίες, δεν γράφονται βιβλία για την ζωή των ανθρώπων που ζουν με HIV σήμερα. Δεν βρίσκουν ότι θα είχαν ενδιαφέρον, δεν θα μπορούσαν να τις πουλήσουν ως ηρωικές ή αξιολύπητες δεν θα μπορούσαν να μας σοκάρουν με εικόνες από ισχνά σώματα που τα "χτύπησε η μάστιγα". Αντιμετωπίζουν το θέμα σαν μια κακή ανάμνηση του παρελθόντος, σαν μια ενδιαφέρουσα παλιά ιστορία, σχεδόν σαν το HIV και το AIDS να μην υπάρχουν πια.
Θυμάμαι όταν είχα δει την παράσταση "Rent", ένα έργο που επίσης αναφέρεται στο AIDS, όταν είχε ανέβει στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια, είχα εξοργιστεί διαβάζοντας μετά το πρόγραμμα της παράστασης όπου έγραφε ότι εκείνα τα χρόνια ο κόσμος πέθαινε από AIDS γιατί δεν ξέραμε αυτό που ξέρουμε σήμερα, δηλαδή ότι το AIDS δεν υπάρχει (!) και οι άνθρωποι τότε πέθαιναν από τα φάρμακα (η γνωστή θεωρία συνωμοσίας περί μη ύπαρξης του ιού).
Ενώ λοιπόν είναι εξαιρετικά σημαντικό να λέγονται αυτές οι ιστορίες και να θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια και τους ανθρώπους χάρη στους οποίους οι οροθετικοί σήμερα μπορούμε να έχουμε καλή ποιότητα και προσδόκιμο ζωής, εάν παράλληλα δεν τα βλέπουμε σαν μια ευκαιρία να ανοίξουμε ένα διάλογο γύρω από το θέμα, εάν παράλληλα δεν έχουμε αντίστοιχα έργα, εικόνες και λόγους που θα επισημαίνουν ότι η κατάσταση σήμερα είναι πολύ διαφορετική από τότε, απλά συντηρούμε μια ξεπερασμένη πια εικόνα για το HIV και AIDS. Συντηρούμε την άγνοια, τις προκαταλήψεις, τον φόβο.

Καλά νέα για τις κρατούμενες οροθετικές στη Θήβα


της Σίσσυς Βωβού
Μετά την καταγγελία φυλακισμένων οροθετικών γυναικών στη Θήβα προς μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για τις συνθήκες κράτησης και φροντίδα υγείας, υπάρχουν θετικές εξελίξεις. Αποφυλακισθείσες πρώην κρατούμενες δηλώνουν ότι η καταγγελία τελικά έπιασε τόπο, σύντομα άρχισαν να έρχονται γιατροί στη φυλακή ή να πηγαίνουν τις γυναίκες σε νοσοκομεία, αργότερα τους πήγαν θερμοσίφωνα για ζεστό νερό όπως ζητούσαν, καλοριφέρ για τη θέρμανσή τους και βελτιώθηκε το φαγητό.
Κάποια στελέχη της διεύθυνσης αντιμετώπισαν αρχικά την καταγγελία με αυταρχισμό, σύντομα όμως, όταν φάνηκε η έκταση που πήρε, άλλαξαν στάση. Για τις κρατούμενες αυτές ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα η δικηγόρος Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, η οποία επικοινώνησε με την πρωτοβουλία μας μόλις έμαθε την κατάσταση ώστε να την φέρουμε σε επαφή.
Σημειώνουμε ότι το θέμα έφτασε και στη Βουλή, όπου εντάχθηκε σε ερώτηση βουλεύτριας/βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου, Τάσου Κουράκη και Ανδρέα Ξανθού με αριθμό πρωτοκόλλου κατάθεσης 2925/21.10.2013 και υπό τον τίτλο «Ελλιπής ή και ανύπαρκτη η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των κρατουμένων» και όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων:
«Πεντακόσιες περίπου φυλακισμένες γυναίκες από 16 έως 85 ετών και 19 παιδιά έως τριών ετών βρίσκονται παρανόμως χωρίς γιατρό στις Γυναικείες Φυλακές Θήβας, ενώ οι ανάγκες για φάρμακα και είδη υγιεινής και καθαριότητας είναι τεράστιες.
Επιπλέον σοβαρές καταγγελίες έχουν γίνει από τις επτά οροθετικές γυναίκες, οι οποίες κρατούνταν στις φυλακές Κορυδαλλού και στις αρχές Σεπτεμβρίου μεταφέρθηκαν στις φυλακές Θήβας, για πλήρη εγκατάλειψή τους ως προς την ιατρική και φαρμακευτική τους περίθαλψη.»

πηγή : www.fylosykis.gr 

Θετικά στη ζωή!

Με αφορμή την 1η Δεκέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για το HIV/AIDS
Διήμερο εκδηλώσεων από την Θετική Φωνή την Praxis και το Κέντρο Ζωής
30 Νοεμβρίου και 1η Δεκέμβρη, Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων















ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Σάββατο 30 Νοεμβρίου
Αίθουσα Δ1Ο (άνω)
10:00 – 22:00 Ενημερωτικό Χωριό
Έκθεση Αφίσας
21:00 – 00:00 ΣΥΝΑΥΛΙΑ: Σταύρος Σιόλας, Φωτεινή Βελεσιώτου, Ερωφίλη (Κλείσιμο από DJ Nausicaa)
Αίθουσα Δ10 (κάτω)
16:00 – 20:30 Προβολές Ταινιών – Συζητήσεις
1) Ταινία 1: Sex Positive του Daryl Wein (16:00-17:30)
2) Ταινία 2: We Were Here του David Weissman (17:30-19:00)
3) Ταινία 3: Vito του Jeffrey Schwarz (19:00-20:30)
ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 9.84
11:00-12:30 Η Κοινωνία και η Πολιτεία συζητούν για τον HIV
12:30-14:00 Συνέντευξη Τύπου
(Συντονίστρια: Ρίκα Βαγιάνη)
ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ – ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ
14:00 ΠΟΡΕΙΑ (με τη συμμετοχή της Ελληνικής Λέσχης Φίλων Κλασσικής Μοτοσυκλέτας)
15:00 Red Ribbon Event (με τη συμμετοχή των ομάδων Dummy Dancers και Anasa)
Κυριακή 1 Δεκεμβρίου
Αίθουσα Δ1Ο (άνω)
10:00 – 20:00 Ενημερωτικό Χωριό
Έκθεση Αφίσας
14:00 – 18:00 DJ sets (Eleni Mathioudaki, Evdokia Preka, Dinoz Costoulas, Super Mario)
Αίθουσα Δ10 (κάτω)
19:00 – 21:00 Προβολή της ταινίας «RUINS» της Ζωής Μαυρουδή
Ακολουθεί συζήτηση
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Συμμετέχουν:
ATH CHECKPOINT
ΟΚΑΝΑ
ΚΕΘΕΑ ΝΟΣΤΟΣ
ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ
ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ
18 ΑΝΩ
ΑΘΗΝΑ Υγεία
ΟΛΚΕ
Συλλογος Θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ
ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
Ένωση Αφρικανών Γυναικών
OUTVIEW
ANTIVIRUS
Athens Pride

Η.Π.Α: Απόφαση που ανοίγει το δρόμο για την μεταμόσχευση οργάνων μεταξύ οροθετικών.


Υπογράφηκε στις 21 Νοεμβρίου από τον πρόεδρο των Η.Π.Α Μπάρακ Ομπάμα απόφαση για την άρση της απαγόρευσης των ερευνών σχετικά με την μεταμόσχευση οργάνων από ένα οροθετικό άτομο προς ένα άλλο (HOPE - HIV Organ Policy Equit Act). 

Η απαγόρευση αυτή θεωρείται πλέον αναχρονιστική λόγω της εξέλιξης στην αντιμετώπιση του HIV και της αυξανόμενης αποτελεσματικότητας της αντιρετροϊκής θεραπείας. Μέχρι χθες, ακόμη και το να γίνουν επιστημονικές έρευνες σε αυτό το πεδίο ήταν παράνομο. 


Η αλλαγή αυτή στη νομοθεσία δίνει ελπίδες και για την άρση της απαγόρευσης πραγματοποίησης τέτοιου είδους μεταμοσχεύσεων, εφόσον οι έρευνες μπορέσουν να το στηρίξουν επιστημονικά.


"Εφόσον ξεκινήσουν οι έρευνες σε αυτόν τον τομέα είναι πιθανό να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τα όργανα αυτά και να έχουμε πρόσβαση σε μια νέα πηγή οργάνων για ανθρώπους που ζουν με HIV " δήλωσε στο περιοδικό Time ο Robert Walsh, Διευθυντής του τμήματος μεταμοσχεύσεων της "Διοίκησης Πόρων Υγείας και Υπηρεσιών" των Η.Π.Α, χαιρετίζοντας την απόφαση αυτή.


Μπορείτε να διαβάσετε εδώ την επίσημη σχετική ανακοίνωση.